louterlog

2007-03-28T09:56:00.000+02:00

willemijndicke.nl

Vanaf nu alle nieuwe postjes op mijn nieuwe adres:
willemijndicke.nl

2007-03-26T20:57:00.000+02:00

O kom er eens kijken

Louterlog uit de kast, komt dat zien: louterlog

Alle dank en eer voor Walter

De site is nog niet helemaal af (archieven, linklijstje en zo nog wat), maar net als ik verjaardagcadeautjes voor R. ook altijd te vroeg geef omdat ik het geheimpje niet langer voor me kan houden, stuur ik u nu ook alvast naar mijn nieuwe adres.

2007-03-26T09:41:00.000+02:00

Later als je groot bent

- En wat wil je worden als je later groot bent? vroeg ik aan Lena (4).
- Danseres. Uh, onee. Ik wil moeder worden, zei Lena.
- Maar je kunt ook én moeder én danseres worden hoor.
- Ja? Dan wil ik ook nog wel kapster erbij worden.

2007-03-24T20:41:00.000+01:00

Steriliseren

In het hippe restaurant, dat mijn vriend Teun gedurende de hele avond consequent met de term 'lunchroom' zou blijven aanduiden, kregen we het over sterilisatie.

Ik kon me best wel voorstellen dat het lastig was voor een man, de immers eeuwig vruchtbare man, om zich te laten steriliseren. 'Dus als jij het niet wilt, dan doe ik het, dat kan toch ook?' zei ik tegen R in zo'n typisch 4-gesprek van 2 stellen met identieke thema's in hun leven.

'Nee' zei R, 'Dat kan ik natuurlijk niet maken. Bij vrouwen is het een grote ingreep en bij mannen is het een knipje bij de huisarts.'
Vriendin Beate knikte. Als er iemand gesteriliseerd zou moeten worden, wat het de man.

'Wat een flutaanbod van jou' vond vriend Teun. 'Je maakt goede sier met je aanbod, maar jij bent al zo goed als onvruchtbaar met je 37 jaar. Dan kun je wel genereus zeggen "dan doe ik het", maar dat aanbod stelt dus niets voor. Voor ons mannen is het heel wat anders. Wij geven onze vruchtbaarheid vrijwillig op, terwijl we tot het einde der tijden zouden kunnen blijven verwekken. Bovendien: snijden in een gezond lichaam, wie wil dat nu?'

'Maar wil je ook tot het einde van jouw tijd blijven verwekken?'
En het ging van nee natuurlijk niet, in principe niet, maar stel nu dat, dood en ongelukken of andere dramatische en ondenkbare scenario's, nouja, dan misschien toch wel. R. knikte, al was het lichtjes.

En ik begon weer aan mijn nieuwe strip, die al 6x de laatste is geweest.

2007-03-23T10:19:00.000+01:00

Fuck you

Wegens hoog fuck you gehalte van afgelopen week, ben ik niet toegekomen aan het schrijven van nieuwe postjes. Het enige wat ik kon schrijven was fuckyoufuckyou.
Maar dat gaat veranderen, vast.

2007-03-20T09:52:00.000+01:00

Seizoen is geopend

En wat doen we dan op zo'n schaarse vrije zondag? Dan gaan we met emmers en borstels en bleek en sop naar de camping om daar de blaren op mijn klerkenhanden te werken.

De stacaravan blinkt en wat gaf me dat een burgerlijk trots gevoel. Want het was toch niet zo netjes, die mos-aanslag op ons schuurtje en wat zullen de buren wel niet zeggen.

Alles is weer netjes. Wanden gesopt, gordijnen kraakhelder. We zijn klaar voor een seizoen tussen white trash.

2007-03-15T14:08:00.000+01:00

Teen-voet-schoen

(waarschuwing: dit blogje kenmerkt zich door mijn stijlelement bij uitstek: een wat lange wijdlopige en eigenlijk overbodige inleiding op een tegenvallende clou).

Waar andere mensen soort vingerachtige constructies hebben, heb ik rudimentaire stompjes. Ik heb het over mijn tenen. Het stompje was gebroken. Na 10 weken is-ie nog steeds dik -en ook wat pijnlijk, zeker als ik mijn mooiste dus hoogste hakken draag- terwijl hij volgens de standaard heeltijden allang weer normaal zou moeten zijn.

Volgens een vriendin van mij, die volstrekt niet medisch is onderlegd, is dat gewoon de nieuwe toestand van mijn teen. Ik moet er maar aan wennen dat ik voortaan met een verdikt stompje door het leven ga.

Denkend dat zij misschien wel gelijk zou hebben, ben ik weer voor het eerst naar mijn hardlooptraining geweeest.

Na een dikke twee maanden was ik alles kwijt. Ik kon mijn hardloopondershirt niet vinden dat ik verdomme net had aangeschaft, mijn fluoriserend vestje was weg maar het ergste was dat ik mijn nieuwe schoenen niet kon vinden, die precies-passende, verende, perfecte, lichte dure schoenen.

Dus ik gaf R. de schuld dat hij mijn hardloopschoenen had kwijtgemaakt.
(Op mijn werk geef ik mijn kamergenoot de schuld, thuis ofwel de werkster ofwel R.)

De schoenen bleven onvindbaar en met mijn ouwe afgetrapte gympies kwam ik hijgend en toch nog 3 minuten te laat op de training.

Vandaag moest en zou ik mijn schoenen vinden. R. keek onder banken, bedden, onder tassen en in dozen. Geen schoenen.

Ik keek zelf maar eens of mijn hardloopschoenen per abuis in mijn gewone schoenenafdeling in plaats van de sportafdeling was beland. R. keek over mijn schouder mee.

'Wat heb je toch veel schoenen.'
'Ja maar ze zijn allemaal oud. Ik wil juist binnenkort groots gaan inslaan.'
'Maar ze zijn toch nog goed?'
'Goed is niet het criterium. Kijk, die puntschoenen kunnen nu gewoon niet meer' zei ik terwijl ik naar mijn voormalige favoriete schoenen wees.
R. tilde de schoen op om de zool te inspecteren.
'Volgens mij kan het nog wel hoor. Ziet er nog prima uit.'

En die gymschoenen heb ik nog steeds niet gevonden.

2007-03-13T22:33:00.000+01:00

Apetrots

Het was maar stil zonder commentaar bij de postjes, alsof ik in mezelf aan het mompelen was.

Dus ik heb eindelijk comments. Helemaal zelf gedaan, een hele prestatie voor iemand die defintief aan de verkeerde kant van de digitale scheidslijn is beland. En doodeng om in een template te pielen waarvan je geen flauw benul hebt van de betekenis van de getalletjes en haakjes en ook nog een slash. Kolommen schoven, postjes comprimeerden, commentaar verdween en meer. (Ik had zo'n oud blogformat, dat de volautomatische bloggercommentaarmachien het niet deed.

Anyway, het is een tijdelijke oplossing, want snel komt hier iets moois, echt waar, maar dat zeg ik al heel lang.

2007-03-13T11:46:00.000+01:00

Vaak genoeg?

- Lief lief meisje van me, zegt mamma wel vaak genoeg hoe lief je bent en hoeveel mamma van je houdt?
- Mamma, dat dat zeg je elke dag.

2007-03-12T12:00:00.000+01:00

Familieweerzien

Er was een zuipavond met de vrouwen van de tak van mijn moeder. Het gezelschap: mijn nicht (40); mijn nicht (30) met aangetrouwde nicht (30), de zus van mijn moeder (bijna 60) en ik (36).

Het ging over damesvoetbal en werk, afvallen, al dan niet reeds uitgevoerde of gewenste chirurgische ingrepen en tenslotte over familieleden die inmiddels half in de goot of geheel in de goot lagen.

We dronken witte wijn en doe nog maar een flesje.

Was het bij de derde fles dat ik begon over mijn kraamtijd en bevalling? Ik vertelde op leuk licht anekdotische wijze het verhaal van vier jaar geleden hoe ik na vele en langdurige barenspijnen mijn vader belde dat ik naar het ziekenhuis moest omdat het niet opschoot met die ontsluiting. Toen Lena uiteindelijk na 26 uur werd geboren, wilde ik mijn vader bellen, die noch over voicemail noch over een mobiele telefoon beschikt.

'Je bent maar matig bereikbaar', had ik wel eens eerder gezegd.
'Ja, en dat wil ik zou houden', zei mijn vader toen.

Die matige bereikbaarheid is zelden een probleem, maar in die eerste uren van mijn moederschap, in die uren dat opeens alles anders was, na een dag en een nacht van helse pijnen gevolgd door onzekerheid en teleurstelling die ik beide nog nooit in die mate had gevoeld, die dag dus, wilde ik hem aan de lijn hebben. Ik wachtte met bellen tot ik redelijkerwijs zou mogen verwachten dat hij op zou zijn. Uit bed bellen leek me overdreven, althans, ik dacht dat hij dat wel overdreven zou vinden.

Dus om negen uur in de ochtend belde ik eindelijk. Ik was al drie (of vier of vijf; hoe heb ik het precieze tijdstip nu al kunnen vergeten?) volle uren moeder. Ik had verwacht dat hij onmiddelijk de telefoon zou opnemen. Al die tijd bezorgd en benieuwd gewacht op een verlossend telefoontje uit Rotterdam.

Rond negenen belde ik hem. Geen antwoord. Om half tien nog eens, en uiteindelijk kreeg ik hem om half elf te pakken.
'Lena is geboren'
'Mooi, is alles goed?'
'Mwah'
'En hoe heet ze verder? Hoe schrijf je haar naam? Hoe zeg je? Weer zo'n gekke naam' zei hij toen, want hij had al een kleindochter met een gekke naam.

De nichten lachten want dit was een grappig verhaal, toch wel, je had erbij moeten zijn. Maar toen zei mijn nicht: 'Maar dat is niet leuk. En je moeder was er al niet bij...'

En toen begon ik te janken, te grienen als een klein meisje en ik kreeg een aai over mijn bol van mijn grote nicht en een andere nicht schonk mijn glas wijn bij en mijn tante knikte naar mijn nicht dat ze me nog over mijn rug moest aaien en toen ik drie keer had gezegd dat ik normaal zeer evenwichtig en toch wel redelijk vrolijk en blij door het leven ging, en dat ze niet moesten schrikken van dit gejank, want heus, het ging wel goed met me begon ik weer te huilen.

Ze knikten en we lachten en we dronken en ik haalde de laatste trein naar huis.

2007-03-08T21:23:00.000+01:00

Huishoudelijk en ander nieuws

1. Comments zijn nog steeds een probleem, ik weet het en de commentfirma weet het. Binnenkort zal hier alles anders zijn, maar tot die tijd nog even geduld en dringende of leuke of lovende of gezellige reacties kunnen altijd per mail.

2. Gisteren een etentje voor mijn werk wat je wel kent, mischien, zo'n etentje waarbij je denkt: ik ga niet drinken, of niet te veel drinken, de vorige keer kreeg ik nog een aanvaring met mijn baas, weet je nog, maar och, waarom ook niet, het is gezellig, ja maar he, het is wel voor het werk, ok, functioneel drinken dan, ja maar dit is gezellig werk, dit zijn de mannen met wie je kunt lachen, toch wel, een enkeling is het predikaat collega of kennis inmiddels ontstegen, werk maar gezellig werk dus, dat dan weer wel, en dat je dan drinkt terwijl de anderen nippen en hun nippen maakt je baldadiger, maar je houdt je in met je opmerkingen, maar dan komt weer een nieuwe ronde wijn en dan gaat het over de ontwikkelingen, wat nou ontwikkelingen, gewoon de roddeltjes uit het vakgebied en je houdt je al iets minder in, want het gaat over die pertinente eikel, die overschatte arrogante incompetente zak, en jij reageert dan met iets van 'fuck die overschatte arrogante incompetente zak' en dat je dan mensen beschimpt ziet lachen, een meneer lachte achter zijn servet als een Marie Antoinette achter haar waaier, en dat je alleen maar baldadiger wordt door dit besmuikte lachje, en ook wel van zo'n mannengezelschap dat altijd zo binnen de lijntjes blijft, en dat je jezelf dingen hoort zeggen die je je nu al niet meer precies herinnert maar waarvan je nog een vaag gevoel aan over hebt gehouden dat het wel eens iets te openhartig zou kunnen zijn geweest en dat dan in de trein terug naar huis zit en probeert de film af te spelen om in te schatten of het nu gewoon grappig was of dat je het te bont hebt gemaakt en dat je dan nog steeds denk fuck die die overschatte arrogante incompetente zak maar misschien had ik het toch beter niet kunnen zeggen en wat maakt het ook uit.

2007-03-07T14:56:00.000+01:00

Duizenden doden

Voor mijn onderzoek naar de stand van Belangrijke Zaken in dit land, belde ik met een meneer die in een artikel had gewaarschuwd voor gevaarlijke toestanden. Ik vroeg hem of dat nu echt zo was. Het was toch dik voor elkaar in Nederland?

- Mevrouw! Er vallen duizenden doden in dit land. Duizenden. En je hoort er niemand over. Weet je waarom? Omdat het allemaal in de grote doofpot verdwijnt. In de doofpot gestopt door die grote dikke bazen van Nederland. En politici zijn geen haar beter.

2007-03-07T11:55:00.000+01:00

Huishoudelijk nieuws: Comments

Eliane kon haar commentaar niet kwijt, maar ik wel. En ik maar denken dat jullie mijn stukjes niet reactie-waardig vonden...Kunnen jullie nu wel reageren? Anders graag berichtje per email.

2007-03-06T22:22:00.000+01:00

Una Giornata particolare

Ik bezocht het 'een bijzondere dag' van amateur toneelgezelschap Impuls. Het was een bijzonder mooie voorstelling.

Na afloop liep een mevrouw op de inmiddels gedouchte hoofdrolspeler toe. Ze pakte hem bij zijn bovenarm en zei: 'Jij hebt me Marcello Mastroianni doen vergeten.'

Ik wilde dat ik dat had gezegd.

2007-03-05T21:48:00.000+01:00

In dit land (2)
zie eerder: 1

De man: 'En moet je daar kijken. Flats met een leuk plantsoen. Maar het is een rotzooi. Allemaal te belabberd om hun rotzooi op te ruimen natuurlijk.'
De vrouw: 'Zouden die mensen dan helemaal geen tuin hebben? Zelfs geen klein balkonnetje?'
De man: 'Ze zouden een prachtig plantsoentje kunnen hebben als ze maar niet alles naar de haaien zouden laten gaan. Alles gaat naar de verdommenis in dit land.'

De vrouw bladerde verder in haar Avenue. Tijdens het omslaan van de bladzijde zei ze dat ze er over dacht om een leesclub op te richten. Voor literaire boeken.
De man: 'En wie vraag je dan?'
De vrouw: 'Ik dacht Kees en Mira, Teddy, Mady en misschien ook Bram.'
De man: 'Niet Bram. Die hecht zoveel gewicht aan wat hij zelf denkt en zegt. Elke associatie, elke gedachte vindt hij waard om te delen.'
De vrouw: 'En hij praat zo luid.'
De man: 'Precies. Vraag die maar niet. En wat wilde je lezen? Ik kom alleen als we iets lezen wat ik interessant vind. Die nieuwlichterij heb ik niets mee. Sandor Marai, daar zou ik wel voor komen.'
De vrouw: 'Is dat niet wat afgezaagd?'
De man: 'Dat is nou literatuur, de rest is flut. Alles is flut tegenwoordig. Iedereen kan een romannetje schrijven maar daarmee is het nog geen literatuur.'

De vrouw keek uit het raam en vroeg na een tijdje wanneer ze het cadeau zouden aanbieden aan haar zoon.
De man: 'Niet meteen natuurlijk. Laat hem maar mooi even wachten.'
De vrouw: 'Maar het is zo'n cadeau.' Ze strekte haar armen in alle richtingen om de immense afmetingen van het cadeau te onderstrepen. 'Hij is toch niet achterlijk. Hij ziet toch wat er in die tas zit.'
De man: 'Daar gaat het niet om. Hij moet leren dat hij een cadeau krijgt wanneer wij dat willen geven, niet wanneer hij een groot ingepakt cadeau ziet.'

De vrouw liet een lange stilte vallen. 'Ik geef het toch meteen. Ik vind het raar om zo'n groot cadeau mee te sjouwen en het niet te geven.'
De man: 'Dan draag je het ook maar mooi zelf.'

De vrouw had de Avenue uit toen we Amsterdam binnenreden. Zij droeg de plastic zak met het cadeau.

2007-03-05T09:55:00.000+01:00

Tussendoor

Mooi filmpje gezien bij eamelje : Wim Helsen
Ben ik de enige die een beetje verliefd is op Wim Helsen?

2007-03-04T20:25:00.000+01:00

In dit land

Het vitale stel op leeftijd kwam de coupe binnen. Ze gingen op bezoek bij hun zoon. Het cadeautje zat in de grote plastictas. Direct na binnenkomst trokken ze hun jas uit, die zij vast 'mantel' noemen.

Hij droeg een ribbroek met gaatjesschoenen en een lamswollen trui met een hagelwit overhemd eronder. Iets deed me vermoeden dat hoewel hij gepensioneerd was, hij alleen op vrijdag en het weekend er zo casual bijliep. Zij droeg een een ensemble, gekocht in een enige boetiek. Om haar hals, vingers en polsen smaakvolle toch ietwat opzichtige zilveren sieraden.

De man was van ver voor het ADHD tijdperk, maar als hij nu jong was geweest, had hij zijn hele leven ritalin door een rietje gekregen. Hij vond alles interessant, wetenswaardig en grappig en deelde die feitjes continu met zijn vrouw die onaangedaan bleef onder de feitenstroom. De hele reis ging het van:

De man: 'kijk, daar loopt het oude trekpad'; 'kijk die kerk, zou die van Kuijpers zijn?'; 'zie je die gebouwen? Niet die rechts natuurlijk, daar links, dat is nu de neo-classisistische school.'
De vrouw: 'Ik heb het gebouw niet gezien hoor. Jij wijst het veel te laat aan.'
De man: 'Ik wees het ruim op tijd aan, maar je keek te laat en verkeerd.'

De man stond op en maakte zijn ergenis kenbaar over het feit dat de markering naar het toilet ontbrak. Hij ging nu 'op de bonnefooi.' Na geruime tijd kwam hij terug.

De man: 'Verschrikkelijk.'
De vrouw: 'Wat?'
De man: 'De plee. Echt verschrikkelijk. Smerig. Ik ben niet geweest.'
De vrouw: 'Je hoeft toch niets aan te raken?
De man: 'Ik wil het er niet meer over hebben. Ik erger me dood. Er is geen discipline meer in dit land. Het lijkt de balkan wel'

De vrouw bladerde in haar Avenue.

morgen verder

2007-03-01T21:56:00.000+01:00

Roeien

Het jaarclubmeisje zat schuin tegenover me. Ze had al twee keer gebeld en een boodschap in gesproken. Bij de derde poging kreeg ze iemand aan de lijn. Ze zat op salsa les, had een baan met een kut van een baas en haar collega Pieter voerde ook geen reet uit, ze moest morgen naar Denemarken en organiseerde een jaarweekend in Cuba.
Ik probeerde mijn reflex 'In mijn tijd organiseerden we een weekend in de Biesbosch en we logeerden in een trekkershut' tevergeefs te onderdrukken.
Na cuba ging het over samenwonen. Haar broer had het goed voor elkaar, vond ze.

- Hij is nu 24. Hij wil over een jaar gaan samenwonen. 25 is een mooie leeftijd, weet je. Zijn vriendin wil op haar 30e een kind. Dan is hij dus 28. Wel jong, maar zij gaat dan gewoon 4 dagen werken en dan kan hij gewoon carriere maken. Dat is dus goed geregeld. Hij weet tenminste wat hij wil.

Het bleef heel even stil. Toen ging het over de slaaparrangementen tijdens de Cuba jaarclubvakantie.

- We hebben een indeling gemaakt. Jij slaapt de derde nacht alleen op een kamer. Iris heeft die planning gemaakt. Die is onafhankelijk want die gaat niet mee.

Weer even stilte.

- Dat weet ik wel, maar we moeten roeien met de zeilen die we hebben.

2007-02-28T10:34:00.000+01:00

In de stoel bij de chinees
Ik kende de mevrouwen, moeders op de kinderverjaardag, slechts oppervlakkig. De mevrouw met een opzichtige haarband vertelde over haar eerste bezoek aan een Chinese kruidendokter/ accupuncturist/ masseur. Ik kende zijn praktijk wel. In de etalage stonden manshoge foto's van akelige zweren en eczeem. Hij kon dat allemaal verhelpen.
Deze mevrouw was er heengegaan voor meer energie. Ze leed aan algehele futloosheid, vermoeidheid en totale uitputting.

- En? Hielp die sessie?
- Man! Het was geweldig! Tijdens die massage kwam ik gewoon klaar!
- Je kwam klaar? Begrijp ik het nu goed? vroeg een andere moeder.
- Ja, gewoon een orgasme toen hij mijn oorlellen masseerde!
- Mag ik het adres van die Chinees, vroeg de mevrouw naast haar toen.

2007-02-27T14:09:00.000+01:00

Talent

Mijn engelse gespreksgenoot gaf een lange opsomming met kwalificaties van de jonge vrouw die ons team mogelijk zou gaan versterken.

'Je hoort, ik ben zeer onder de indruk van haar, maarja, je weet hoe impressionable ik ben, dat is een van mijn onmiskenbare talenten volgens mijn vrouw.'

2007-02-26T15:21:00.002+01:00

Briefje

Ik werk nu twee maanden bij mijn nieuwe werkgever. De eerste dag trof ik een bureau aan dat nog volledig in gebruik was door mijn voorganger. Hij had alles laten staan: fotootjes, koffiekopjes, pantoffels, tandenborstel, stropdassen en een extra bril. En heel veel stekjes van een typische jaren 70 plant.

Nu is hij geleidelijk aan het opruimen. Het bureau is bijna schoon. Er liggen nog wat krantenknipsels uit 1986 in vergeelde doosjes, maar het meeste is nu wel opgeruimd.

Op het vrijwel maagdelijke bureau had hij een briefje voor mij achtergelaten. In een net lerarenhandschrift stond daar:

Woruber man nicht sprechen kann, daruber muß man schweigen!

Ik herkende Wittgenstein's overbekende citaat. Maar waarom legt mijn voorganger dat voor mij neer? Waarover moet ik zwijgen? Ben ik soms in een thriller beland en vind ik morgen mijn collega dood naast het bureau? Of mezelf?
To be continued, hoop ik.

2007-02-22T22:19:00.000+01:00

Trouwens

Al gekeken bij fautaus?

2007-02-22T16:15:00.000+01:00

Interview

Voor mijn onderzoek bezocht ik een algemeen directeur van een groot bedrijf, verantwoordelijk voor 500 miljoen euro omzet per jaar.

Bij binnenkomst vroeg hij me: 'van welke firma was u, zei u?'
Ik noemde de naam van mijn organisatie, de organisatie die zichzelf als middelpunt van Nederland beschouwt.

'Hoe zei je' vroeg hij voor de zekerheid.
Ik herhaalde de naam van mijn organisatie.

'Noooooit van gehoord. Echt nog nooit van gehoord'was zijn enige commentaar.

2007-02-20T11:55:00.000+01:00

Ik kan het uitleggen

Moeders hebben hun zakken vol. Ik in ieder geval wel. Met zakdoekjes, aangevreten koekjes, halve doosjes rozijntjes en vaak ook wel een speentje want die kun je niet op genoeg plaatsen in reserve hebben.

Dus snoot ik vanochtend mijn neus met een zakdoekje. Dacht ik.
Maar het was onmiskenbaar een meisjesonderbroek. Met een heel leuk poppetje erop. Maatje meisjes van vier.

Leg dat maar eens uit, aan die mensen in een eerste klas coupe, dat je niet een of andere pervert bent die een beetje aan meisjesonderbroekjes zit te ruiken.

2007-02-18T21:03:00.000+01:00

Vooral irritant

De laatste weken ben ik nogal stuurloos. Een onbestemd gevoel met onbekende bestemming. Ik zou zo maar eens per ongeluk helemaal uit de bocht kunnen vliegen. Of misschien expres kunnen springen.
Of gewoon blijven doorgaan met hoe en wat ik nu doe, dat sluit ik ook niet uit, omdat dat tot nu toe altijd mijn reactie is geweest.

Spannend en vermoeiend, allemaal waar, maar vooral irritant hoe naadloos mijn script lijkt op dat van de mannen in hun midlife crisesjes.

2007-02-15T12:04:00.000+01:00

vrees

De kern van hoogtevrees is, heb ik me laten vertellen door een psycholoog, dat je bang bent dat je jouw zelfbeheersing verliest en dat je zult springen. Het is dus niet de angste voor de hoogte, maar de angst voor de zelfgekozen sprong.

Ik heb geen hoogtevrees.
Ik heb idoolvrees. Ik ben bang dat mijn idolen van hun sokkel af sukkelen en daarom lees ik graag interviews met hen, lees hun boeken, zie ik hen op televisie en lees hun columns. Zelden bezoek ik mijn idolen in levende lijven.

Gisteren overkwam mij een ontmoeting met mijn idool, vooruit, een van mijn idolen. Ik ben niet zo kieskeurig.

De hele bijeenkomst was ik bang dat hij tegen zou vallen. Ik kon nauwelijks naar zijn verhaal luisteren. Ik was de hele tijd bezig om hem op dat sokkel te houden. Als hij nu maar slim blijkt. Als hij die domme vragen nu maar gewoon negeert. Als hij nu maar wel een beetje zelfspot heeft. Als hij nu maar grappig is.

Hij bleek geweldig, al sprak hij wel met consumptie.

2007-02-13T23:23:00.000+01:00

mammadingen

Dus toen liep ik door de Zeeman op zoek naar een traktatie voor 23 creche kindjes en evenzoveel basisschoolkindjes en ik keek bij de potloden en de kleurboeken en de gummetjes en de stuiterballen en ik vond alles stom.

En wat ik een beetje leuk vond, vond Lena stom.

En wat Lena mooi vond, die pop die kon huilen bijvoorbeeld, was te duur om aan 46 kindjes uit te delen.

En dat knutselpakketje was o.k. maar ook een tikkeltje duur. Niet dat ik het echt te duur vond, maar ik wil ook weer niet pochen, van he, kijk ons eens even de overtreffende trap spelen met die traktatie.

Kortom, het luistert nauw die traktaties.
Ze moeten verantwoord zijn (denk aan de ouders en de juffen die meekijken) maar ook leuk (Lena's populariteit moet er niet onder lijden).

En toen werden het knikkers.
Dat leek me leuk, maar toen ik de knikkers gisteravond in het zakje deed, vond ik het opeens een lullig zakje. Er moest wel meer bij.

En toen hoorde ik een krachtig Fuck de ouders en de leerkrachten.

Lena gaat op waterijsjes trakteren, haar lang gedroomde wens. En knikkers. En potloden met een liniaaltje. En ook nog heel vies haribo snoep, waar ik tijdens het maken van de traktaties toch al twee zakjes van achterover heb geslagen.

2007-02-12T09:30:00.000+01:00

50

Na afloop van het congres stond ik aan een tafeltje. Naast mij stond een lange magere man, die nogal zuur rook. Hij vertelde dat hij aan hardlopen deed. Just making conversation, vertelde ik dat ik ook net was begonnen. Cut the crap wat was mijn tijd dan op de halve of de hele.

- Ik heb alleen nog maar 10 kilometer gelopen
- Wat is jouw tijd op de 10 dan?
- Net binnen het uur (loog ik 3 seconden).
- AAAAAI. Dat is wel heel slecht. Ben jij boven of onder de vijftig?
- Uhhh, ik ben 36, antwoordde ik.
- En hoe lang ben je?
- 1.65
- Dan zou je toch, even rekenen, 38 minuten moeten halen. Jij bent echt langzaam hoor. Weet je zeker dat je 36 kilo bent?
- Kilo? Nee, ik ben 36 jaar.
- En ben je wel onder de 50 kilo? vroeg hij streng.
- Nee, zeker niet, zei ik, terwijl ik aan mijn biertje nipte.
- Je moet onder de 50 zien te komen. Mijn vrouw houd ik ook onder de vijftig.
- Die houd jij onder de vijftig? Hoe dan? vroeg ik.
- Nou gewoon, niet meer eten geven dan goed voor haar is.

2007-02-07T21:28:00.000+01:00

Lunchen

Ik werk nu al (pas volgens mijn familie) zo'n tien jaar. Afgelopen decennium ben ik nog nooit uigenodigd voor een lunch. Er werd niet uitgenodigd, er werd verzameld op de gang, om 12.00 uur precies, om dan in ganzenpas lauwe zoute soep te eten in kantines waar het altijd tocht.

Nu werk ik in Den Haag en is alles anders.
Niemand wil meer borrelen. Iedereen wil lunchen.

Men luncht niet in kantines, maar in een etablissement. Den Haag kent vele tentjes, maar men heeft een en dezelfde lunchkaart. En hetzelfde meisje in de bediening: het wat dikkige meisje dat ooit stewardess was.

Ik zie de mensen die ik eerder die dag, die week in vergaderingen, workshops en buiten de box bijeenkomsten heb meegemaakt. Ik knik hen toe en zeg dat ik hun mail heb ontvangen.

Na afloop zegt hij dat hij betaalt want hij kan declareren want dit was een netwerkgesprek.

2007-02-06T22:17:00.000+01:00

Mijn vader fitnesst (3)

En iedereen heeft daar een waterflesje in zijn hand. Ze nemen het flesje mee naar de loopband, naar de hometrainer, naar de bar, naar het zwembad en dan weer mee de auto in. Want ze zijn allemaal met de auto hoor, die gezondheidsfreaks die zogenaamd uit zijn op beweging. De enige fietsen die ik daar zag staan waren van de schoonmaakploeg.
En weet je, Ze drinken niet, maar ze lurken. De godganse dag. Als je dat waterflesje afpakt, vallen ze om.

2007-02-04T20:26:00.000+01:00

Bij oom Otto

Oom Otto (75) had gebeld om te vragen of ik hem kon helpen met het opruimen van zijn kamer.

Hij woont in een klein kamertje, van 5 bij 6. Er staat een bed, een bureau en verder is het volgestouwd met dozen, koffers, plasticzakken en stapeltjes papier. Afgelopen jaren had hij een nauw paadje opengelaten dat een doorgang mogelijk maakte van zijn deur naar zijn bed en van zijn bed naar zijn bureau, maar inmiddels was dit paadje ook dichtgeslibd.

'Waar zullen we mee beginnen?' vroeg ik na een half uur. Ik voelde me duf worden op de slecht geventileerde kamer waar de thermostaat continu op 25 staat.
Oom Otto wees naar een kartonnen doos op een kast. Er bleken plastictassen in te zitten. Netjes opgevouwen, de meeste met een elastiekje erom.

'Kan die hele doos weg?' Vroeg ik.
'Nee zeker niet' zei oom Otto eerder geergerd dan geschokt.
Ik pakte een vuilniszak en begon wat zakken weg te gooien, onder het haviksoog van mijn oom.
'Niet deze!' zei hij ontzet toen ik een plasticzak wilde weggooien. 'Deze is van Albert Heijn. Dat zijn altijd goeie zakken.'
'Deze dan?' vroeg ik toen maar bij elke zak. Ik hield de zak ter goed- of afkeuring in de lucht en wachtte het knikje van mijn oom af. Deze kon weg. Volgende.
'Je gooide het elastiekje toch niet ook weg?' vroeg oom Otto.
Ik viste de zojuist weggooide plastic tas uit de vuilniszak en rolde het elastiekje er af. Het elastiekje bleek verteerd. Nee, dan mocht het elastiekje ook wel weg, maar ik moest die zaken wel goed nalopen.
Na een half uur hadden we een halve doos met plastic zakken weggeggooid.

wordt wellicht vervolgd

2007-01-31T09:23:00.000+01:00

Professor

Drie mannen in pak stapten in. De een droeg een ski jack over zijn pak. De ander droeg een rode spencer onder zijn pak. De derde man droeg een lange blauwe regenjas. Zijn ceintuur sleepte over de grond.

'Dus ik zeg, als jullie me twee jaarsalarissen meegeven, ga ik weg' zei de man in de lange blauwe regenjas.
'Meen je dat nou? En dan?' vroeg een man in de hoek met het ski jack.
'Dan ga ik promoveren.'
'Promoveren? Een beetje achter een bureautje zitten? Is dat leuk?' vroeg de man in het korte jackie.
'Je doet het ergens voor he. Daarna word ik dan professor.'Hij keek glimmend van trots de coupe rond alsof hij zojuist was benoemd.
'Echt waar?'vroeg de man tegenover hem in de rode spencer.
'Dat zit er wel in ja. De enige reden waarom het toen in Groningen afketste, was omdat ik niet gepromoveerd was' terwijl hij dit zei, pakte hij zijn ceintuur van de grond en begon 'm af te stoffen.
'Sinds wanneer moet je gepromoveerd zijn om professor te worden'zei de man met het korte jack enigszins laatdunkend.
'Nieuwe regels. Allemaal regeltjes, je kent het wel' wist de bijna-professor.
'Is dat nu leuk, denk je, professor zijn?'vroeg de man met de rode spencer.
'Och man. Dat is het mooiste wat er is.' Hij rechtte zijn rug, schouders naar achter en knoopte zijn ceintuur extra strak om zijn buik.

2007-01-28T20:23:00.000+01:00

Nog meer brintablog

'Niet kijken mam' zei Lena.'Ik ga iets stiekems doen'

2007-01-25T13:40:00.000+01:00

Mijlpaal

Handschoentjes in de zakken van het okergele jackie dat haar zo mooi staat. Muts en sjaal af, die ze netjes in de mouw van haar winterjasje doet. Thuis laat ze zich nog door mij aan- en uitkleden, maar hier doet ze alles zelf.
'Kijk mamma, we moeten daar naar toe.'
Lena neemt mij bij de hand en laat me zien dat het heus zo eng niet is, hier op de basisschool.

Haar eerste dag op de basisschool had ik gemist. Werkende moeder he. Toen ik 's avonds de verhalen van haar en R. hoorde over de juf en de kring en het kraantje in de klas, kromp mijn moederziel weer een beetje.

Weer een mijlpaal gemist die ik kan bijkerven. Deze komt naast de eerste keer dat de kinderen, nog baby, van hun rug op hun buik rolden bijvoorbeeld. Ook gemist. Of naast de allereerste stapjes, die wel in het crecheschriftje stonden genoteerd, maar die ik pas twee weken later met eigen ogen heb gezien.

Nu, op haar tweede dag dat ze went op de basisschool, wilde ik haar per se zelf wegbrengen. Handje in hand door de kou. Wachten tot de deur van de school opengaat. Rechtsaf door de gangen met de kapstokjes op heuphoogte.

De juf heet ons welkom. Lena kijkt wat om zich heen. Dan ziet ze twee jongetjes die ze nog kent van de creche. De stoere jongetjes komen naar haar toe en nemen haar bij haar handje. Lena mag in het midden, tussen de twee jongetjes en ze zit in het kringetje alsof het de gewoonste zaak van de wereld is om een prachtig blij meisje te zijn dat al naar de basisschool gaat.

Ik mag haar zo weer ophalen en dan wil ik alles horen van het kraantje en de weeceetjes en de juf.

2007-01-24T21:18:00.000+01:00

Hoe word ik een snob in 23 dagen

Mijn baas, dat moet ik hem toch wel nageven, heeft me in de watten gelegd met een trajectkaart eerste klas.

En hoe snel die dingen gaan.

De eerste dag voelde ik me een prinses. Geen kaartje kopen. Luxe stoelen. Altijd zitplaats.

Maar nu, na 23 dagen erger ik me opeens aan overduidelijke 2e klassers die eersteklas komen hangen, of, godbetert, komen zitten, omdat het zo druk is in de trein. Tweedeklassers zijn zo aanwezig. Ze gaan praten met elkaar ('ik heb eigenlijk een tweedeklas kaartje, maarja, het is zo druk, nou he, vond ik ook, die NS van tegenwoordig), of ze gaan met mandarijnensappen druppen, of ze zijn harde muziek aan het luisteren.

Ik ben bang dat dit versnobbingsproces onomkeerbaar is.

2007-01-23T09:36:00.000+01:00

Met mijn vader in de kroeg

Er was een feestje in de kroeg waar ik niemand kende, alleen mijn vader. We gingen achteraf zitten en bestelden bier.
Mijn vader vertelde over de golfbaan. Een mevrouw, een dikke grote mevrouw van zijn leeftijd was naar hem toegekomen.
'Ben jij niet meneer Louter? Louter van de jazzband 'the Ocean?'

Mijn vader speelde als jongeling in een band die lokale roem had, en zelfs ook nog wel nationaal bescheiden faam genoot. Hij had er een tijdje als professioneel muzikant zijn brood mee verdiend, tot grote ergenis van mijn grootvader.

'Ja, ik ben Louter van the Ocean'
'Was ik nu ook met jou uitgegaan?' vroeg ze voor alle zekerheid.
'Nee, je bent wel met Jopie en met Klaas, en ook nog met Hans, maar niet met mij uitgeweest' stelde mijn vader haar gerust.
'Gelukkig' zei ze, en haar immense boezem zuchtte mee.

2007-01-19T21:38:00.000+01:00

Mijn vader fitnesst (2)

- En ze hebben daar ook een zwembad, van een metertje of 20.
- Draag je nog steeds die zwembroek die je alle familievakanties van de afgelopen 37 jaar hebt gedragen?
- Aanvankelijk wel, maar het elastiek bleek verteerd. Dus ik moest een nieuwe kopen. En badslippers, want die zijn verplicht. Maar probeer maar eens badslippers te krijgen in dit seizoen van het jaar. Die winkeliers verkopen alleen waar zij zin in hebben, niet wat wij nodighebben.

- Heb je ze kunnen bemachtigen?
- Niet zo snel.
Dus ik ging naar de schoenenreus, maar die had ze niet. En de Wibra en de Zeeman ook niet. In de Hema vroeg ik toen een kassamevrouw of zij misschien wist waar ik die dingen zou kunnen krijgen.
Zegt die mevrouw: dan moet je naar de winkel hiernaast. Dat is een Bristol. Dan moet je vragen naar Annemiek. Ik weet dat zij nog een paar slippers in het magazijn heeft.
Ik vroeg toen of ze ook blauwe hadden, maar dat wist de mevrouw van de Hema niet.
Bij bristol vroeg ik naar Annemiek. 'Dat ben ik' zei de mevrouw die ik aansprak. De mevrouw van de Hema stuurde me hier naar toe en die zei dat jullie nog slippers in het magazijn hebben. Ze had nog twee paar. Ik wilde blauwe, maar ze hadden alleen zwarte. Bij het afrekenen zei ze dat het haar moeder was, die mevrouw bij de Hema.
Kijk. Dat is toch mooi. Het vak wordt doorgegeven van moeder op dochter. Ha!

- Ben je blij met je zwemoutfit?
- Nee. Ik had zo'n goedkope zwembroek gekocht, maar die blijkt in het water toch opeens groter te worden. Maar hij is zwart. Dus dat past goed bij mijn slippers.

2007-01-18T15:34:00.000+01:00

Vader fitnesst (1)

Afgelopen week is mijn vader drie maal naar de fitness geweest, mijn vader dus van bijna zeventig jaar met vijf bypasses en voor elk lichaamsonderdeel een klacht of een klachtje.
Hij weigerde in eerste instantie lid te worden. Hij had gevraagd hoe duur het was en toen had het meisje gezegd dat het 35 euro per maand was. Mijn vader ging accoord. Maar bij de inschrijving bleken eenmalig inschrijvingskosten van 100 euro in reking gebracht te worden. Mijn vader steigerde. Morrend vulde hij het formulier verder in.
- En dan komen er nog 15 euro voor het pasje bij, zei het meisje achter de balie.
- Ik hoef geen pasje, zei mijn vader toen.
- Een pasje is verplicht meneer.
- Jullie bedriegen de boel. Eerst zeg je 35 euro en dan komt er opeens 100 en 15 euro bij. Gooi maar in mijn hoed. Tabee.

- Gooi maar in mijn hoed? vroeg ik toen mijn vader dit verhaal aan mij vertelde.
- Ja, dan hoeft het niet van mij.

Hij is toch overstag gegaan en is sinds twee weken lid van die club van bedriegers.
- Wat vind je ervan, van sporten bij een fitnessclub? vroeg ik gisteren.
- Het is geen club. Het is ieder voor zich. Niks geen gezelligheid. En alle mensen drinken daar continu water. Water uit een flesje. Dat flesje houden ze de hele tijd vast. Als je het flesje afpakt, vallen ze om.
- Krijg je wel een beetje begeleiding?
- Het stikt er van de instructeurs. Die herken je zo. Ze lopen, tsja, hoe zal ik het zeggen, ze waggelen zo en ze draaien met hun schouders, hun armen wijd langs hun lichaam.
(wordt vervolgd)

2007-01-17T15:12:00.000+01:00

Feedback

- Mag ik feedback geven op je functioneren tot nu toe?
- Ja hoor, graag.
- Je notulen zijn wat aan de korte kant.

Onmiddelijk moest ik denken aan het gedicht van Vaandrager:
De kroketten in het restaurant
zijn aan de kleine kant

In plaats van het gedicht te reciteren, bedankte ik hem voor de feedback.
En hij zei graag gedaan.

Waarop mij weer iets anders te binnen schoot. Dit maal een liedje van Bert en Ernie.
Graag gedaan. Een kromme banaan

2007-01-16T09:27:00.000+01:00

Telefoongesprek met tante Gisela

- Bel ik je uit bed?
- Het is inderdaad wat laat, tante Gisela.
- Sorry. Maar ik wilde zeggen dat ik morgen langskwam.
- Aha. Hoelaat wilde u komen?
- Rond 15.00 uur?
- Dan werk ik tante Gisela, dan ben ik niet thuis.
- Altijd maar werken. Je werkt je nog dood. En weet je, 'it doesn't pay in the end'. Het leven draait niet om werken, maar daar kom je nog wel achter. Als je werkt, heb je geen tijd voor de kinderen en voor je familie. En ook niet voor je tante, als die vanuit Groningen bij jou in Rotterdam langs wil komen.
- U bent van harte welkom op een andere dag.
- Nee, ik moet morgen in de buurt zijn. Een partner van een schoolvriendin van mij is overleden.
- Wat een trieste aanleiding.
- Nou, dat valt wel mee hoor. Hij had Parkinson en wilde al een tijdje dood. En zijn partner is ook wel opgelucht, geloof ik.

2007-01-11T10:20:00.001+01:00

Pasje

Nieuw werk, nieuw pasje.

Op het afgesproken tijdstip zat ik in het hokje van de bewakingsmeneer, die er wat van maakte, van het vak van bewakingsmeneer. Hij liet me meekijken met de geweldige technieken van tegenwoordig. 100% proof was het. Wat voor 'proof' werd me niet duidelijk. Ik kreeg een pen in handen 'geen gewone pen mevrouw, een speciale pen' om een handtekening te zetten op een rubbertje en dat zou dan op miraculeuze wijze op mijn pasje verschijnen. 'Ja, dat kan allemaal tegenwoordig.'

Op aandringen van de beveiligingsmeneer zat ik muisstil toen de foto werd gemaakt. Drie minuten later was mijn pasje gereed.

Maar dat is niet mijn pasje. Dat kan toch niet? Zo'n vermoeide ouwe kop. Dit is een afgeleefde mevrouw van tegen de veertig. Het is een vergissing. Ze lijkt op me, maar het is mijn ouwe kopie, mijn verkreukelde vermoeide zusje, desnoods mijn moeder.

Eenmaal achter mijn bureau haalde ik iedere keer weer mijn pasje tevoorschijn. Jee. Dit zien mensen dus als ze me aankijken. Een afgeleefde mevrouw.

Natuurlijk ben ik ook bijna veertig, maar zo voelt het nooit. Mevrouwen van veertig hebben hun zaakjes voor elkaar. Doelgericht, georganiseerd. Ze zetten de eerste stappen in de fase van de sereniteit.

Ik daarentegen, ik doe maar wat. Ik slinger van het ene toeval in het andere. Ik loop weg voor dingen die ik allang had moeten aangaan. Ik kan nog steeds geen vlees braden. En inparkeren kan ik ook niet. Dus ik ben geen mevrouw van tegen de veertig. Ik ben een late twintiger, nou, vooruit, een vroege dertiger. Zoiets.

Maar mijn pasje zegt iets anders. Heel iets anders.

Blijf ik nu mijn hele leven een vroege dertiger in een aftakelend lijf? Of groei ik vanzelf mee met die ouwe kop?

2007-01-10T11:29:00.000+01:00

De vergadering

Het was een belangrijke vergadering en er waren voors en tegens en plussen en minnen en kansen en risico's en inhoudelijke en normatieve aspecten. En dan noem ik nog niet eens de principiele subjectiviteit van het object.

Ik notuleerde, de taak van de jongste kantoorbediende. Men had mij gewaarschuwd dat iedereen op zoek zou gaan in de notulen of zijn belangrijke punt wel uitvoerig genoeg was genotuleerd.

Om half twaalf kwam een man met een dienblad de vergaderzaal binnen. We mochten een glaasje jus d'orange pakken. We proostten en we nipten. Daarna zette hij glazen schaaltjes met blokjes kaas op tafel.

Vroeger kreeg ik bij mijn grootmoeder geen blokjes kaas maar zoute bollen. Maar het tijdstip en het glaasje jus was identiek.

2007-01-07T20:45:00.000+01:00

Stickerveld

Lena slaapt al maanden, wat zeg ik, zo'n beetje een jaar zonder luier, maar opeens moeten we er een of soms ook wel twee keer per nacht uit om haar bed te verschonen. Terug naar de luier is geen optie, dat is beneden haar waardigheid heeft ze ons duidelijk gemaakt. Dus her-introduceerden R en ik maar het stickerplakken: voor elke droge nacht een sticker. En na een bepaald aantal stickers een klein cadeautje.

Bij het maken van een nieuw stickervel omdat die van vorige maand vol was, prees ik Lena omstandig om de hoeveelheid stickers die ze afgelopen week weer had verzameld op haar stickervel.

'Mam, als jij stickers plakken zo leuk vindt, mag jij ook wel een stickerveld' opperde ze toen.
'Goed idee. Maar waarvoor dan. Ik plas niet meer in bed. We moeten iets verzinnen wat voor mij ook moeilijk is.'
'Nou, voor elke dag dat je naar je werk gaat krijg je een sticker. Welke kleur papier wil je voor jouw stickerveld? Deze groene?'

2007-01-04T14:12:00.000+01:00

Telefoongesprek met tante Gisela

Dan lees ik de kranten, en dan hoor ik mensen in de bus vertellen, of van die taxichauffeurs die altijd maar willen praten -dan ga ik achterin zitten met het idee dat ik dan met rust word gelaten, maar niets hoor- of op televisie, mijn god ja, vooral op televisie, en allemaal hebben ze hun zeurverhalen, hun tragedies en hun ellende.

En dan denk ik wel eens: wat een zielige zooi.

Die televisie en kranten, waar is dat allemaal goed voor he. Al die ellende uit alle hoeken die op ons afkomt. Tot mijn 24e heb ik nooit een krant gelezen. Daar had ik gewoon geen tijd voor. En nu? Overal ellende.

Soms heb ik daar gewoon geen zin in, in andermans ellende. Dan wil ik het gewoon even allemaal niet horen. Er is te veel ellende.

Maarja, soms kan je niet je oren en ogen sluiten. Dan moet je wel luisteren, al wil je niet. Als je met iemand in huis woont, met je man bijvoorbeeld.

2007-01-01T19:37:00.000+01:00

Kerstvakantie

Het oud & nieuw weekend brachten we en famille door op een bungalowpark met tropisch zwemparadijs en 2 persoonsinfrarood sauna cabine. Alles was afgestemd op de gemiddelde wensen van het gemiddelde gezin en alles voldeed, dus, al hadden ze geen citroengras in de supermarkt. Het gourmet arrangement was uitstekend te noemen, vond ook mijn schoonfamilie. Huzarensalade, aardappelsalade, appelmoes inbegrepen.

Het was mijn beste oud & nieuw sinds tijden. En dat kwam door de primeur: Lena haalden we voor het eerst uit bed om mee vuurwerk te kijken met haar grote neven. Eerst nog met tegenzin, slaperig, rillerig. 'Laat me met rust' zei ze zelfs. Maar al gauw had ze de grootste ogen, glimmend van al het lekkers en moois en gezelligs op het grotemensenfeest. En ze mocht gewoon chips eten, ja hoor, ook al heb je je tanden gepoetst, echt? echt. Wat hard, wat mooi, die was hard, en zag je die groene. Wow! Handjes in de lucht, en soms voor haar oortjes.

Tussendoor nog mijn teen gebroken, tot groot vermaak van mijn zoontje die dacht dat mijn gevloek en getier en misselijkmakende pijn een grote en geslaagde poging tot vermaak van hem was.

En nu pak ik, na 6 wekend vakantie, mijn werkspullen bijelkaar. Werktas. Maar waar dan? Naast de de hardloopschoenen, onder het zand. Agenda. Die had ik toch ergens.

Ik geloof niet dat het ooit nog gaat wennen, werken enzo.

2006-12-21T10:35:00.000+01:00

En doen we nog iets aan geestelijke verrijking of is het alleen maar consumeren en uiterlijk vertoon wat de klok slaat sinds je met vakantie bent?

- Een 10 km wedstrijd liep ik in 60 minuten en 12 seconden, wat 4 minuten sneller is dan mijn enige en dus persoonlijk record. Het volgende wedstrijdje moet onder het uur worden.

- Sinds de lijnpoging is er 6,5 kg af. Na 18 jaar weegschaalloos door het leven te zijn gegaan, begint nu iedere dag met een voorzichtig stapje op de weegschaal. Het is ongelooflijk hoe die weegschaal elk koekje, bakje met olijven, zak chips, elk stukje chocolade, hoe minimaal, altijd weet om te zetten in vervelende decimalen, meteen, de volgende ochtend.

- Ik heb mijn kledingkast uitgeruimd. 4 vuilniszakken weg (waarvan 1 voor schoenen). Dat ze bij het Rode Kruis nog plezier moge hebben van mijn rode dansschoentjes, en mijn spijkerbloesje uit het tijdperk van de Dolly Dots.

- Ik heb een perforator aangeschaft. Die brieven van de verzekering/ belasting/ loonadministratie blijken in ordners te passen. Die ik dan wel nog eerst moest kopen.

- Gaten in kledingkast meteen gevuld met shopsessie die ik niet had gepland. R. en ik hadden een middag vrij, kinderen op de creche. We waren op weg naar het museum. Cultuur is goed.
Maar we bleven steken bij een winkel, waar ik R. alleen even die schoenen wilde laten zien. Nu voor de helft. Kijk. Mooi he. Mwah. Je krijgt er wel gekke kleine voetjes in. Maar mooi toch? Ja, zacht leer.
En eenmaal binnen, op die prachtige schoenen, die ik de hele kleedsessie niet meer heb afgestaan, stond alles goed. De eigenaresse bleef de meest fantastische dingen aandragen. Gewoon even passen. Volgens mij zal dit je staan. En nog meer passen. Ook mooi, zeker. Kleur staat me goed he. Nou, dan doe ik die wel, maar die niet.
Maar het staat je zo mooi, zei die mevrouw dan. Ja maar het is gewoon te gek. Ik neem niet de hele berg. Dan doe ik die jas erbij voor de helft van het geld. Je moet die jas gewoon nemen. Hij staat je fantastisch, zei de verkoopster dan weer.
En ja, als ik 'voor de helft van het geld' of 'bonusaanbieding' hoor, dan gaat mijn reflex op inladen. Bij het opmaken van de rekening kwam de schade uit op een maandsalaris. Dat is dan wel inclusief bijpassende schoenen die het geheel afmaken, niet waar? En je moet investeren in je professionele voorkomen. Dat is belangrijk, zeker als vrouw die tegen de veertig loopt.

- En omdat ik natuurlijk niet de indruk wil wekken dat ik alleen maar aan het shoppen en mijn huis aan het opruimen ben, toch even vermelden dat ik deze dagen in de ban was van Marijke Howeler. Jullie lazen haar allang, maar ik pas sinds een paar weken en vind haar boeken geweldig.

Terug naar mijn cocon. Boeken voor de Slegte inladen in kratjes. Kijk, ze staan al klaar.
En aan het einde van de middag komt er een baby op bezoek. Voor 4 dagen. Zou ik daarna nog steeds geen derde willen?

2006-12-14T23:20:00.000+01:00

Als je maar lang genoeg wacht, blijkt alles een rimpeling
en waarom vooralsnog zo'n fijn woord is.

Dat niet-bloggen, daar wilde ik het dus even over hebben.
Normaal blogde ik dagelijks, nouja, dan toch regelmatig. Een voorval was altijd betekenisvol.
In de afgelopen tijd had kunnen bloggen over:

- de officieel vastgestelde gedragsstoornis van mijn zoon
(wat toch meevalt, vooralsnog)

- een sollicitatie (alweer?) bij een enorm prestigieus Orgaan (maar waarschijnlijk denken jullie daar heel anders over) wat een lachwekkend sollicitatiegesprek opleverde waar ik totaal verregend arriveerde maar waarvan de afloop nog niet bekend is en waarvoor ik wel een voicemail op mijn vaste lijn heb geinstalleerd waarop nog niemand heeft ingesproken, overigens.

-een verwarming die kapot is
(maar die het vanzelf weer gaat doen)

-de Droombaan van mijn man
(die vooralsnog niet door blijkt te gaan)

Dus dat die wc beneden niet doortrekt, is geen zorg voor mij. Het is allemaal een rimpeling en niets meer dan dat.

2006-11-19T21:53:00.000+01:00

Blogvakantie

Tot 1 januari met blogvakantie waarin ik, wie weet, af en toe, met grote onregelmatigheid, toch nog meer blogbaars meemaak dan ik nu kan inschatten.

2006-11-18T09:50:00.000+01:00

Verhuisdozen.

Aan de portier verhuisdozen gevraagd.
Stapels papieren uitgezocht. Alles bleek weg te kunnen. Achter een stapeltje papieren nog een gulden en een kwartje gevonden. En een sleutel die ik al 2 jaar kwijt was. Een biebboek dat ik al een jaar kwijt was, bleek onder een ander stapeltje te liggen.
Scripties van studenten door mijn handen laten glijden. Oja, dat was die eikel. Oja, dat was dat slimme meisje. Dit was de eerste die ik hier begleidde.
Mijn publicaties, rapporten en boeken en tijdschrijften eindelijk bijelkaar gelegd. Een behoorlijk bergje.
Mjin baas die me een afscheidscadeau gaf.
Steekwagentje.
Nu ben ik weg.

2006-11-15T02:00:00.000+01:00

Ophalen

Felix is nogal van slag, een week zonder z'n vader. En nogal wat oppas shifts omdat ik verplichtingen buiten 9-5 had.

'Van slag' leek me een passend eufemisme voor een liefhebbende moeder. De werkelijkheid is dat hij ofwel onophoudelijk huilt, slaat, bijt, duwt, knijpt of dreint als hij wakker is.

Vandaag, bij het ophalen van de kinderen van de creche, stelde ik routinematig de vraag hoe het was gegaan. De leidster die normaal nog wel te spreken is over onze zoon zei letterlijk:
'Het is niet te doen, Louter, het is echt niet te doen, dat mannetje van jullie. Ik ben blij dat je er bent om hem op te halen.'

2006-11-12T22:52:00.000+01:00

Kerkkoor

Lena vroeg vanochtend toen ik zapte of kindertelevisie leuk genoeg was of dat er toch een DVD in moest wat die mensen aan het doen waren. We zaten op het EO kanaal met een live uitzending van een kerkdienst.

'Die mensen zingen liederen in een kerkkoor', zei ik.
'Maar het is niet Berend Botje ofzo, wat ze zingen', had Lena door.
'Nee, die mensen zingen over God en niet over Berend Botje.'
'Ging die ook naar Amerika?'

2006-11-10T23:45:00.000+01:00

Countdown

Nog drie dagen bij mijn huidige werk.
Zijn woensdag a.s. die kasten en laatjes echt leeg? Gaat dan iemand anders achter mijn bureau zitten? Haalt dan iemand anders koffie voor mijn kamergenoot? Zie ik dan nooit meer iemand, zoals ik uit mijn vorige werkkring ook niemand meer zie?
Ik geloof er niets van. Maar 't maakt me toch weemoedig.

2006-11-09T22:38:00.000+01:00

Filosofen bij de koffie-automaat

'Jij bent een constructivist, geef het dan toe', zegt de joyeuze veertiger.
' Ik ben geen constructivist, dat heb ik nooit gezegd' piept het wat dikkige meisje met asymmetrisch kapsel.
'Maar als jij vindt wat je net zegt, kun je niet anders dan een constructivist zijn, je moet wel consequent zijn. Beter een consequente constructivist dan een een inconsequente...'
'En jij bent anders een empirist!' scheldt het meisje nu wat bozig.
'Ja, en daar sta ik ook vierkant achter. Had je suiker in de koffie?'

2006-11-08T14:23:00.000+01:00

Skype hype

Ik ben altijd de laatste. Met roddels, dat ook, maar ook met technische snufjes. Sinds ik boven de dertig ben, neemt deze achterstand dramatische proporties aan. De generatie boven mij smste eerder dan ik- ik wist niet dat ik mijn sms centrale moest instellen. Voorbeelden zijn niet nodig: de layout van mijn blog, of het gebrek daaraan, zegt genoeg. Ik zit aan de verkeerde kant van de digital divide, wachtend op verheffing.

Terwijl ik leed en afwachtte op mijn aanstaande verheffing, installeerde R. Skype op mijn pc. Voor andere niet-weters: met dit programma kun je gratis of bijna gratis bellen met internet. R. kocht ook maar meteen een webcam.

Ik liet hem maar spelen. Mannendingen. Jongensdromen, die gadgets.
Ik ken schrikbarend veel mannen die zich verlekkerd achter de wekelijkse folder van 'office center' verschansen alsof het de nieuwe Playboy is.

Ik geloofde er niet in, maar sinds gisteren ben ik om. Skype is geweldig.

R. zit in India. We bellen voor 1,5 ct per minuut India- Rotterdam.
R. belt vanaf hotspots van vliegvelden en hotels. Ik spreek hem nu meer dan wanneer hij thuis is. Zijn stem kraakhelder. Ik kon zijn stoppels zien.

Nu moet ik stoppen. India is calling.

2006-11-07T10:54:00.000+01:00

Telefoongesprek met oom Otto

- Met Louter.
- Weet jij iets van huishoudelijke zaken? Ik moet nu dringend iets overleggen.
- Oom Otto. Hoe is het met u?
- Ik heb een hoofdwond, maar daar gaat het nu niet om. Ik heb advies nodig. Er zit bloed op mijn laken maar ik heb niet zo'n ding...met elastiek...om je matras te beschermen, hoet heet zoiets?
- Een hoeslaken?
- Juist. Wat moet ik nu doen? Er zit bloed, niet zoveel maar toch wel een vlek van zo'n 6 vierkante centimeter...en ik kan dat hoeslaken nergens vinden...het zou ergens moeten zijn...verdomme...wat een werk allemaal
- Misschien kunt u zolang een...
- Aha, daar is het. Ik heb het gevonden. Hoe krijg ik dat hoeslaken eraf dan?

Ik gaf instructies. Hoeken optillen. Leg de hoorn maar neer, dan gaat het gemakkelijker. Nog iets hoger.
- Godzijdank. Niet doorgelekt.

- Gaat het wel met u? Wat is er gebeurd?
- Het zijn allemaal klootzakken. Ik had een hoofdwondje en toen moest ik met de taxi naar het ziekenhuis. Maar die portier legt helemaal niet goed uit aan de taxichauffeur waar hij moet zijn. Het is een klootzak. En niemand die er iets van zegt tegen hem. Niemand wordt hier nog aangestuurd. Niemand heeft een baas die op de vingers kan tikken. Iedereen doet maar wat. Het land gaat naar de klote.

- Wat vervelend allemaal. Heeft u pijn?
- Daar gaat het natuurlijk helemaal niet om. Ik had bloed op mijn broek dus ik ging naar die stomerij, die Turkse stomerij. Ik zei dat er bloed opzat dus dat die broek NU gewassen moest worden. Weet je wat die jongen ijskoud doet? Hij legt die broek op een stapel! Klootzakken.
En toen vroeg ik: wanneer wordt die broek gewassen? Zegt die jongen: morgen. Ik heb die boek meegegrist en thuis in koud water met zout gezet. Maar ja, in die emmer zaten allemaal folders en brieven, dus dat moest ik ook weer eerst opruimen.

- Oom Otto...
- En dat is belangrijk zie je, dat die broek meteen in het koud water met zout wordt gezet. Ik heb een vlekkentabel, en daar staat dat in. Bloed: koud water met zout.

2006-11-06T11:35:00.000+01:00

KvK (2)

Na mijn inschrijving bij de KvK moest ik bij de Belastingen nog iets aanvragen. De meneer achter de balie begon met het doorbladeren van de formulieren.
- Hmm
- Ja? vroeg ik
- Dat kan dus niet, zuchtte hij, en ging bladeren in een heel dik boek.
- Wat kan niet?
Hij las flarden uit het dikke boek voor, zijn wijsvinger bij de kopjes en categorieen. Hij begon een ingewikkeld verhaal met termen die ik niet kende.
Hij eindigde met: 'heb je al een adviseur?'
- Nog niet, zei ik.
Het leek me ook niet nodig, hoe moeilijk kan het nu zijn om drie opdrachtjes per jaar in te voeren en op te geven.

- Ik ga na 20 jaar de Belastingen verlaten en ik begin voor mezelf.
- Een hele stap, zei ik.
- Ik ga mezelf een tweede kans in mijn leven bieden. Wat ik hier allemaal niet heb meegemaakt. Eerst die Polen. Dat is gelukkig nu wel voorbij. En nu dan...

Hij gaf me zijn visitekaartje van zijn nieuwe bedrijfje.
- Aan niemand zeggen dat ik je mijn visitekaartje heb gegeven.

2006-11-03T02:06:00.000+01:00

KvK

Ik vulde het formulier in voor de inschrijving bij de Kamer van Koophandel. Ik had alles ingevuld, maar wist nog niet precies hoe ik mijn 'onderneming' zou noemen.
'Gewoon maar Louter doen?' vroeg ik R.
'Louter bla bla' opperde R.

2006-11-02T17:32:00.001+01:00

Gesprek met consultant

Vanuit mijn onderbuik zeg ik, het is toch een stukje perceptie. Maar dat is mijn onderbuikgevoel.

2006-11-01T09:48:00.000+01:00

Geluk (2)

Ik doe regelmatig halfslachtige pogingen om gezond te leven. De jongeling vroeg waarom ik die pogingen ondernam.

Natuurlijk was het belangrijk om nog toonbaar te zijn, maar het ging mij uiteindelijk om de aftakeling voor te blijven. Ik zie veel mensen van vijftig, zestig, zeventig jaar die zo beperkt worden door hun dichtgeslibde lichaam dat ze niets anders kunnen doen dan wachten op de dood.

'En jij?' vroeg ik de jongeling.
'Ik doe het uit ijdelheid. Elke keer als ik in de spiegel kijk, denk ik, WAUW. Ik zie er geweldig uit. En dat is een fijn gevoel.'

2006-10-31T09:43:00.000+01:00

Geluk

'Kun jij uit de voeten met geluk?', vroeg hij.
Ik wist geen antwoord en pareerde de vraag. Von hij dan dat hij talent voor geluk had? Hij hoefde niet lang na te denken.
'Zeker! Mijn leven is een grote landslide. Ik krijg alles wat ik wil. Het valt zo in mijn schoot.'
Ik keek hem onderzoekend aan om zeker te weten of hij me niet in de maling nam.
'Ongelofelijk he' zei hij. 'Maar het is echt zo. Ik ben heel gelukkig en ik krijg alles wat ik wil.'

2006-10-30T10:43:00.000+01:00

Bezoek van Freud (2)

Alleen het karkas van het hoge huis stond er nog. De bouwvakkers hadden een stellage om het huis gemaakt om hun werkzaamheden te kunnen uitvoeren. Er was een man met een helm bezig om gaten in het dak te slaan.

We dineerden op bovenste verdieping, de vijfde etage. Onder onze tafel was nog een stukje vloer bewaard gebleven, maar de rest van de vloeren en wanden was al uit het grote oude huis gesloopt.

De tafel was prachtig gedekt met linnen, zilver en kristal. Het lukte me tijdens de gesprekken vrij goed om niet in de gapende diepte te staren, maar soms werd ik duizelig als ik door de stellage vijf verdiepingen naar beneden kon kijken.

Mijn disgenoot schonk mijn glas bij en ik voelde hoe ik mijn evenwicht verloor. Ik schoot van mijn stoel en kon me nog net aan de tafelrand vasthouden. Bijna was ik vijf verdiepingen naar beneden gevallen.

De stress zat nog in mijn lijf toen ik wakkerwerd en ik ontspande heel even toen mijn dochtertje 'Rieleks' tegen me zei, maar dat was al weer in de middag.

2006-10-25T08:58:00.000+02:00

Bezoek van Freud

We waren in een vakantiehuisje. Een Zwitsers vakantiehuisje, aan het overdadig gebruik van blank hout te zien. Ik kroop in bed en zag in mijn ooghoek een slak. Ik durfde mijn voeten niet goed onder de dekens te steken, bang als ik was voor nog meer slakken. Toen ik om me heen keek, zag ik slakken op de muren, op de grond, tegen de stoel en aan de ijskast gekleefd. Alsof het alleen maar erger zou worden als ik onder de dekens zou kijken, bleef ik zo stil liggen als ik maar kon.

Ik lag in bed met mijn ogen open en draaide alleen mijn ogen. Daar, in de hoek van de kamer, tegen het plafond, zat zwart en glimmend, groter dan mijn hand, een soort reuze tor. Dat is een schorpioen! zei ik tegen R. Op dat moment zag ik een helgele slang over de vloer kruipen.

Op mijn tenen liep ik voorzichtig, om mogelijke slangen en slakken heen, naar de thermostaat. Ongedierte houdt niet van een droge warme lucht, dacht ik. Ik zette de thermostaat hoog en sloeg de deken van het bed terug.

Overal in het bed waren lange slijmsporen getrokken door talloze slakken. Ze hielden nu een race om het bed uit te komen want slakken houden inderdaad niet van droge warme lucht. De schorpioen bleef zitten waar hij zat.

Mijn vriendin F. kwam op bezoek en verbaasde zich over zoveel slakken.
'En slangen, kijk maar' terwijl ik op een gifgroene slang wees die onder de tafel kroop.

2006-10-23T18:19:00.000+02:00

Toch niet stil.
Een provincie-achtige

Een collega en ik meldden ons bij een provincie. We deden onderzoek naar Belangwekkende Zaken en deze meneer, beleidsmedewerker bij een provincie, wist er alles van.
We hadden eigenlijk een afspraak met slechts een beleidsambtenaar, maar hij had voor de zekerheid ook nog twee collega's meegenomen. 'Drie weten er meer dan een' had hij aan de telefoon gezegd.

'Hoeveel mensen werken er op jullie afdeling van Belangwekkende Zaken?' vroeg ik.
'Zo'n 65' wist de jongere provincieambtenaar.
'68 om precies te zijn' zei de meneer die leek op al zijn collega's. Ik kon niet precies aangeven waarin de gelijkenis zat, maar je zag meteen dat het een lid van de provincie-familie was. Een provincie-achtige. Waren het de sokken in de sandalen, de te lange haren in de nek of de grauwe kleur van zijn kleding? Nee. Want sommige provincie-achtigen dragen juist felgekleurde jasjes, de jongere gespreksgenoot bijvoorbeeld.

'Dat is aanzienlijk' kon ik nog net uitbrengen zonder me in mijn thee te verslikken.
'Ja, eigenlijk is 68 best wel veel. Zo door het jaar heen hebben we niet altijd allemaal constant wat te doen, maar er zijn wel pieken dat we het allemaal wel druk hebben.'

'En wat doen jullie binnen de afdeling Belangwekkende Zaken?'
'Ik schrijf een boek over de Wet Belangwekkende Zaken 1920' zei de oudere ambtenaar.
'U schrijft een boek.'
'Jazeker. Die wet uit 1920 was een belangrijke wet. Die wet heeft bijvoorbeeld geleid, en dat weet bijna niemand, tot de wet Belangwekkende Zaakjes uit 1935.'
'Dat wist ik ook niet' moest ik bekennen.

2006-10-23T12:46:00.000+02:00

Even stil

Wegens druk & weg tot 30 okt geen blog. Daarna wellicht verhalen over conferenties, congressen, spreekbeurten en recensies van restaurants.

2006-10-19T10:35:00.000+02:00

Achilleshiel

I.
- Mamma, ga jij vanavond weg? vraagt Lena zomaar uit het niets.
- Nee hoor, ik blijf gewoon thuis.
- Waarom ga jij dan vanavond niet weg? Je gaat toch altijd weg 's avonds?

II.
Na een dagje werken ben ik net thuis thuis en loop even naar de gang om de schoenen van de kinderen op te ruimen. Felix denkt dat ik alweer vertrek en begint zijn zwaai-ritueel. Speen uit de mond om een kus te geven, en wapperen met zijn rechterhandje. Daaag, Daaag.
- Mamma gaat niet weg Felix.
- Daag Daag.

III.
- Welke pyjama bedoel je dan? vraag ik aan Lena.
- Die met die bloemetjes, zegt ze meteen.
- Bloemetjes? Je hebt een pyjama met Brum, met Bert en Ernie, die met die glitterletters...maar je hebt toch geen bloemetjespyjama?
- Jij weet dat soort dingen niet mamma. Jij bent er nooit.
- Hoezo? Ik leg je toch meestal op bed?
- Nee hoor, dat doet pappa. Pappa weet wel wat mijn bloemetjes pyjama is.
R. knikte zonder dat Lena het zag. Hij wist inderdaad wat zij bedoelde.

IV.
Felix brult en snikt en is over zijn toeren. Ik ga naar hem toe om hem te troosten. Het helpt niets, het werkt misschien wel averechts. Hij overstrekt zijn lijfje, smijt zijn speen nijdig in een hoek en schreeuwt de longen uit zijn lijf. Na tien minuten steekt R. zijn hoofd om de hoek van de slaapkamer. Over mijn schouder strekt Felix zijn armpjes uit naar R.
Ik overhandig Felix aan R.
Ik hoor een diepe zucht van Felix. Zijn armpjes worden slap. Hij vleit zijn hoofdje in de holte van de hals van R. Nog een diepe, tevreden zucht.

En dat ik dan andere dingen kan of doe, dat telt even helemaal niet voor mij.

2006-10-18T08:30:00.000+02:00

Telefoongesprek met oom Otto

- Heeft u nog nagedacht over onze uitnodiging, oom Otto?
- Jazeker.
- En heeft u gelegenheid om bij ons op bezoek te komen?
- Ik heb nu wel andere prioriteiten. Kon je dat niet afleiden uit dit hele gesprek? Dan heb je veel zitten doen, maar dan heb je niet naar mij geluisterd. Ik zei toch dat ik nog naar de pedicure moet voor dat eksteroog onder die ontsteking, ik heb zowel vrijdag als zaterdag een bijeenkomst, zaterdat in Noord waar die jongen voorzitter is, je weet wel, de zoon van die kennis uit Indie, die overleden is, hij lag voor dood in de gang, ja, dat kan zomaar gebeuren hoor, en ik moet nog die brief schrijven.

2006-10-17T10:56:00.000+02:00

Vet

Ik had mijn goede vriend Arie al een half jaar niet gezien. We dronken bier, zoals wij altijd bier drinken als we elkaar zien. Ik stond op een volgend biertje te halen toen hij tegen mij zei:
'Je bent iets ronder geworden, is het niet?'

Arie had gelijk. Ik was veel 'ronder' geworden. Als een tonnetje zo rond, eigenlijk.
Maar sinds mijn 18e heb ik geen weegschaal en ik wist niet precies wat de schade was. Die spijkerbroek kon ik weliswaar niet meer aan, maar met die nieuw aangeschafte kleren kon het allemaal nog prima.

Arie vond me zachter, zo rond.
Ik vond mezelf vooral dikker, zo rond.

Het was sluipenderwijs gegaan. Als ik in zwembaden kom, zit ik tussen de moddervette moeders. Dan valt het bij mij allemaal nog wel mee, denk ik dan. Het is een kwestie van je 'peers' kiezen. Ik zit tussen de dikke moeders. Een comfortabelere vergelijking dan met 18-jarige strakke meisjes.

'Peers' of niet, Arie's woorden bleken de druppel. Een dag later kocht ik een weegschaal met vetmeter. Die meter zendt stroompjes door je blote voeten in je lichaam en kan dan meten of dat stroompje op vet of spieren botst. Er verschijnt een percentage, bijvoorbeeld 25% vet.

Bij thuiskomst stelde ik mijn profiel in (leeftijd, lengte, sexe) en ging op de weegschaal staan.
R. mocht niet meekijken. Weg jij.

Ik schrok. Dit gewicht kwam gevaarlijk dichtbij mijn historisch gewicht bereikt op het hoogtepunt van mijn studententijd, een jaar bestuurstijd, toen mijn menu uitsluitend uit bier en frites bestond.

Ik besloot te minderen. Niet rigoureus, maar een beetje. 's Avonds kruidenthee in plaats van wijn, dat soort ingrepen in mijn menu. En drie maal per week hardlopen.

Na drie weken heb ik een aanzienlijk resultaat bereikt: ik pas mijn spijkerbroek weer. Alleen dat vetpercentage was nog niet wat het zijn moest.

R: 'dan moet je vlak voordat je op de weegschaal gaat staan een glas water nemen, daar gaat je vetpercentage van omlaag.'
Meer water in je lijf, dus in verhouding minder vet, dat is logisch.
Vanochtend, na een glas water, was ook mijn vetpercentage binnen de redelijke grenzen.
Laat die bitterballen maar komen.

2006-10-16T11:33:00.000+02:00

Vergadering

Voorbespreking met vriendcollega.
- De fuckers hebben weer niets geleverd.
- Het is afgelopen uit.
- Het wordt go- no go, zei hij.
- Niks ervan. We zijn allang voorbij dat punt. Ik stop er mee. Ze zoeken het maar uit, vond ik.
- Zullen we de vergadering wel door laten gaan?
- Ja, alleen om te zeggen dat we ermee kappen.
- Goed.

De vergadering.
- Ik heb hier mijn tekst, zei de sjieke professor voordat wij iets konden zeggen. Hij overhandigde zijn stuk alsof het massief goud was. Ik scande de titel en inleiding.
- Aha. Maar dit is onderwerp 1. En ons boek gaat over Z.
- Het gaat niet precies over ons onderwerp, maar het is machtig interessant.

Mijn vriend collega en ik keken streng de kring rond.
- Ik heb mensen aan het werk gezet om wat te maken, zei een andere professor. Het is bijna klaar.
- Wanneer? vroegen wij.
- Kwestie van dagen, misschien een weekje, maarja, je hebt natuurlijk nog de herfstvakantie en een auteur woont in Geneve...
- Ik ben halverwege, zei een derde professor. Volgende week zend ik jullie versie 1.4.

Vriendcollega en ik keken elkaar aan.
Nog maar een ultimatum gesteld dan, zij het wat aarzelend.

- Laatste kans jongens, anders stappen we eruit, dreigden we nog.
- Zoiets dacht ik al, zei de sjieke professor. Jullie hebben mijn stuk aan het eind van de week.
- Dat is morgen, hielp ik hem herinneren.
- Nee, dat red ik niet. Jullie krijgen mijn stuk maandag, 09.00 uur, stipt.
- Zeker?
- Sure.

- We zullen zien, zeiden mijn vriendcollega en ik tegen elkaar, tegen beter weten in.

2006-10-12T23:01:00.000+02:00

Telefoongesprek met mijn vader

- Hoe is het pap?
- Ik schrijf een boek.
- Aha.
- Iets met een zoon die naar Afghanistan moet, een plek waar prince Harry niet naar toe mag omdat het te gevaarlijk is, maar waar mijn zoon kennelijk naar toe moet, iets dat ik dan moet oppassen op de kleinkinderen --want iedereen die ik ken moet oppassen op de kleinkinderen, en iets over drugs, heroine geloof ik, die men in het vuur gooit.
- Aha.
- Dan heb ik dus alles. Royalty. Drama: zoon naar het front. En drugs.
- Kan niet meer stuk pap.
- Ik zeg maar wat. Iedereen schrijft een boek tegenwoordig. Hoe is het met jou?

2006-10-11T01:09:00.000+02:00

Blozen

Ik interviewde iemand die ik een jaar geleden al wilde interviewen, maar die ik niet had durven te benaderen. Zo'n internationale grootheid, die kon ik niet lastigvallen.

Door toeval en weersomstandigheden interviewde ik hem dan toch.
Na afloop zei hij: 'dank voor dit plezierige en bijzonder geleerde gesprek. Het is zeldzaam om vakkundig ondervraagd te worden.'
'Eerst maar zien wat ik ervan terechtbreng' schamperde ik.
'Dat komt goed, dat weet ik zeker' zei halfgod-hij.

2006-10-10T13:42:00.000+02:00

Dood

'Waaraan zul jij ooit doodgaan, denk je?' vroeg ik R. onder het tanden poetsen.
'Niets spectaculairs in ieder geval.'

2006-10-09T21:20:00.000+02:00

In de trein

De jongen en een meisje, beide een jaar of zeventien, zaten tegenover me in de trein. Ze hadden een puntzak met felgekleurd snoep waarvan ik, toch op enige afstand, kon ruiken hoe zoet het moest zijn.

- Best irritant, zei de jongen. Hij knikte in de richting van een bankje waar nogal luide muziek vandaan kwam.
- Ik vind het wel een mooi nummer, zei het blonde meisje.
- Mwah.

Zij pakte nog een snoepje en hij pielde wat met zijn iPod.
- Weetje, ik zou wel naar Berlijn willen, mijmerde het meisje.
- Waarom nou naar Berlijn? Wat weet je nou van Berlijn?
- Ik wil wel naar een grote stad. Ik ben nog nooit in een grote stad geweest, zei het meisje zonder aarzeling.
- Je bent toch in Antwerpen geweest?
- En in Alanya..vulde het meisje aan.
- En Keulen, zei de jongen na een korte stilte.
- Ja maar Keulen is toch geen echte hoofdstad. Berlijn is nog groter. Zullen we naar Berlijn?
- Mwah, zei de jongen pielend met zijn iPod.
- Of Moskou. Moskou is ook een grote stad.

Het meisje nieste drie maal en mijn krant bood enigszins beschutting tegen de snotregen.
- Zo. Morgen mooi weer, zei ze terwijl ze uitstapte.

2006-10-08T22:49:00.000+02:00

Weer een sleutelverhaal

Er was een weekend met bezoek aan mijn vader, een film (Ober) waarvan we het einde niet meemaakten door een sms-je van de oppas, met Remco Camperts gedichten, met jazz, met een boekje met de Huizingalezing uit 2003, met een superopgeruimde nette speeltuin met 3 Melkertbaanmeneren.

En ook nog even met Lena naar de bieb. In een volle Rotterdamse winkelstraat stapte zij met grote zevenmijlspassen door de straat en sprak weloverwogen de geniale tekst uit (vrij naar gebroeders Grimm) :
'Ik ruik mensenvlees!', daarbij illustrief snuivend en grommend.

Tussendoor gingen Lena en ik nog naar een familezuipborrel. Ik had de auto in een parkeergarage geparkeerd, Lena uit haar stoeltje gehaald, jassen, tassen, koekjes verzameld. En toen was ik mijn autosleutel opeens kwijt.
- Shit
- Je mag geen shit zeggen, mamma.
- Ik ben de autosleutel kwijt.
- Stomme autosleutel, je mag niet kwijtraken.

Ik zocht tussen de bekleding. Onder de auto. Onder de matjes. Tussen de koekjes. Geen sleutel.
Verdomme. Handtas binnenstebuiten. Lena's poppenbuggy op de kop. Mijn zakken nogmaals nagelopen. Ligt-ie op de hoedenplank. Of op het autostoeltje van Lena? Hij ligt nergens. Ik kijk een vakje na van mijn tas.
- Daar zit-ie niet mamma, daar zit altijd alleen je telefoon.

Ik bel R. of hij de sleutel kan komen brengen met de trein. Ik kan niets anders verzinnen.
- Maar hoe kan dat nu. Ligt-ie niet op de grond ofzo?
- Hij ligt niet op de grohond. Daar heb ik al gekeken. Ik heb overal gekeken. Geloof me nu. Dat ding is onvindbaar.

R. gaat Felix reisklaar maken, op de trein stappen en ondertussen ga ik door met zoeken.
- Lena. Waar kan die autosleutel nu zijn?
- Op het dak ofzo.
Dit is haar standaard antwoord, als we vragen waar pappa, een reus of sinterklaas toch is.

Ik kijk op het autodak en daar ligt de sleutel.

Ik bel R. om te zeggen dat hij niet in de trein hoeft te stappen.
Hij was al onderweg, maar maakt er dan maar een wandeling van.

Een minuut later belt hij terug om te zeggen dat het trouwens maar goed was dat de sleutel niet meer nodig was.
In zijn haast om de trein te halen had hij weliswaar in recordtijd water en luiers en speen en eten en slabber en paracetamol en extra rompertje enzovoort voor Felix meegenomen.
Maar de reserve autosteutel was hij vergeten.

2006-10-05T13:06:00.000+02:00

Brintablog

Mijn zoon (1,5) kan heel goed klimmen, timmeren, slaan, rennen, voetballen, zelf eten, slopen, en gooien. Bovendien heeft hij de mooiste haren van Rotterdam (blondkoperen krullen) boven de guitigste ogen die je ooit hebt gezien.

Maar praten kan hij niet.

Kon hij niet. Hij zei alleen maar: 'die die', wijzend met zijn mollige wijsvingertje naar objecten van zijn verlangen. Wij moesten dan snel zorgen dat het gewenste object (een speen, een boterham, een beker) in zijn bezit kwam, want anders werd hij zo boos dat hij met zijn voorhoofd op de tafel ging bonken tot bultens toe of ons openkrabde of beet. Want dat was ik nog vergeten: bijten kan hij ook goed.

Sinds gisteren zegt hij opeens 'auto'. En 'bloem'.

De eerste woorden van mijn zoon zijn dus 'auto' en 'bloem'. Wat zegt dat over zijn opvoeding?

2006-10-04T09:54:00.000+02:00

Verslag van een huwelijk (3)

Ik had een verhaal over een kibbelend echtpaar.
Het verhaal was zoiets dat R. een getrapte schuld had (1e fietssleutel kwijtgemaakt, 2e fietssleutel kwijtgemaakt) maar dat ik ook op essentiele punten administratief en organisatorisch tekort schoot (zo had ik de fietspolis wel netjes ondertekend, maar nooit opgestuurd en was mijn fiets dus in het geheel niet verzekerd geweest). En nog meer gedoe waarover R. en ik aanhoudend en voortdurend kibbelden, wat bij het schrijven weinig clou-waardig bleek. Of het einde misschien:

Uiteindelijk ging R. de volgende dag met minizaagje naar de binnenstad om mijn fiets los te zagen. Ik ging maar vast eten met de kinderen omdat ik verwachtte dat hij minstens 2 uur aan het zagen zou zijn. Een betonschaar zouden we nodig hebben, op zijn minst.
Het bleek binnen 10 min. voor elkaar te zijn.

Een zwerver keek over R's schouder mee.
'Zo. Dat ging gemakkelijk. Kan ik even zien welk merk dat slot is?' vroeg de zwerver.

2006-10-02T20:39:00.000+02:00

Over een huwelijk (2)

Na afloop van een mooie avond liepen we naar onze fietsen. Buiten, bij de fietsen, hield ik mijn hand op, bedelend om mijn fietssleuteltje. Ik had mijn sleuteltje ter bewaring aan R. gegeven want ik had die avond een heupbroek aan die weliswaar steekzakken had, maar die zakken waar niet bedoeld om dingen in te steken. Dat was mij eerder gebleken toen mijn tampons tijdens een vergadering over de grond naar de overzijde rolden.

R. keek me vragend aan.
- Je hebt mijn sleuteltje, zei ik.
- Nee hoor, die heb ik niet.
- Die heb je wel. Die gaf ik je daar, toen we onder dat bord doorliepen, wist ik zeker.
- Dan hoef je mij niet aan te kijken. Ik heb die sleutel nooit gehad, zei R. Kijk nou even in je eigen zakken.

Ik zuchtte en rolde met mijn ogen en maakte een tsss-klank. Er waren kennissen bij dus ik hield me in, maar dit was weer zo typisch R. Dingen vergeten, dingen kwijtmaken.
De kennissen gingen zich er ook mee bemoeien.
-Kijk nou maar even je zakken na, Louter, want zometeen kom je thuis en dan vallen er drie sleutels uit je jas.
- Ik heb die sleutel aan R. gegeven. Dat weet ik zeker.

Wegens dwingende blikken rommelde ik pro forma in mijn zakken. Geen sleutel.
Het was vervelend, want de reservesleutel van dit slot had R. enige weken geleden al zoekgemaakt. Nu stond dus een fiets van 700 euro met kinderzitje -buggyhouder- schermpje en weet ik niet wat in het centrum van Rotterdam met een stevig slot geklonken aan een lantaarnpaal, zonder sleutel.

Gelukkig was mijn fiets verzekerd.
(Overmorgen meer. Maar er is geen clou, ik waarschuw vast)

2006-10-01T20:34:00.000+02:00

Over een huwelijk

Voor de recensie van het literaire festival Geen Daden Maar Woorden kan ik verwijzen naar mijn blogje van vorig jaar. Er was weinig veranderd: te weinig bezoekers, geen festivalsfeer. Maar wel een geweldige avond met heel veel onverwachte kwaliteit.

Onverwacht, omdat je een zaal binnenloopt om daar schrijver X te zien omdat die naam vaag resoneerde, waarmee, waarmee ook alweer, maar dat is een domme strategie op een festival want na twee sessies in vier parallele zalen is het programma zo uitgelopen of gewijzigd, dat in plaats van schrijver X een band optreedt, bijvoorbeeld An Pierle & White Velvet.

Ik houd niet van bandjes, en al helemaal niet van die correct alternatieve vegetarische bandjes waar dan ook nog eens veel gitaren inzitten. Ik ga nooit naar popconcerten en ik luister niet naar rock of pop of grunge of disco. Ik heb na Bach en Rod Stewart de ontwikkelingen in de muziek niet meer gevolgd.
Dit maakt mij eenzaam op weblogfeestjes waar iedereen
a) een digitale camera bij zich heeft en daar voortdurend en doorlopend artistieke foto's mee weet te maken
b) meedoet aan popquizzen en alle intro-tunes, artiesten en covers uit hun hoofd kent
c) de nu populaire alternatieve bandjes nog kent uit de tijd toen ze nog niet algemeen bekend waren. Nee, echt, zij hadden die band nog gezien in Oost Groningen, in een klein zaaltje.

Ik dwaal af, ik dij uit. Ik wilde het hebben over mijn huwelijk, maar dat komt pas later op de avond. Structuur Louter, beperk je. Ik heb nog niet eens verteld over de eerste verrassing van de avond. Dat was de onverwachte ontmoeting met 2 meter vandenb.com. Ik moet naar het einde van de avond, want daar gebeurde alles wat ik wil bloggen, maar we zijn nu nog bij An Pierle. Wat een vrouw. Wat een stem. Ik hoorde, en mijn vergelijking is vast te wijten aan mijn beperkte kennis van de hedendaagse muziek, ik hoorde een echo van de rock van Nena, de warmte en breekbare intimiteit van Tori Amos, en van de gedrevenheid van Kate Bush. Al deze vrouwen, maar dan duizend maal sexier, nee ronduit geil, zwoel opzwepend.
Wat een ronde, volle mooie stem en wat een geweldige performance.

R. verraste me na afloop met een gesigneerde cd.
(morgen verder)

2006-09-30T13:12:00.000+02:00

Theorie en praktijk

Een filosoof vertelde me dat een hoogleraar een abjecte daad had begaan, waarvoor hij inmiddels was vervolgd en berecht. Ik vroeg hem wat die hoogleraar dan precies had gedaan en ik kreeg alle details.

'Tsjee', was mijn reactie. 'En dat nog wel voor een hoogleraar Ethiek.'

'Dat heeft er natuurlijk niets mee te maken.' zei mijn gespreksgenoot geergerd. 'Een hoogleraar Ethiek heeft kennis van theorieen over Ethiek. Dat wil nog niet zeggen dat je zelf moreel virtuoos hoeft te zijn.'

2006-09-28T15:36:00.000+02:00

Vreselijk

'Het is vreselijk' zei mijn kamergenoot, die me opbelde naar aanleiding van een mailtje dat ik hem had gestuurd.
Telefoneren is speciaal en intiem. Wij handelen alles, maar dan ook alles af per mail, ook als je collega schuin tegenover je zit. Bellen doen we alleen als het een te lang verhaal is om te typen, of als je een gebaar wilt maken. Een gebaar van intimiteit.
Mijn kamergenoot maakte duidelijk een gebaar van intimiteit want het berichtje had maar kort hoeven zijn. Het is vreslijk.

'Het is inderdaad vreselijk' snikte ik, terwijl de tranen in dikke banen over mijn wangen stroomden. In het begin probeerde ik ze nog in te houden, weg te drukken met een propje van een papieren zakdoek, maar nu waren de dijken door. Beyond repair. Ik liet de mascara voor wat het was en hield ook mijn snikken niet meer in.

'Ik zei eigenlijk feestelijk' zei mijn collega na een eerbiedige stilte voor mijn snikken weifelend door de telefoon. 'Het is toch fijn dat je een nieuwe baan hebt? Je wilde die baan toch?'

'Het is fantastisch' huilde ik.

2006-09-26T11:57:00.000+02:00

Bijnamen

Een stel dat wij kennen heet Frits en Ada. Het zijn nogal praatjesmakers die het hoog in de bol hebben. Categorie fopintellectuelen en flapdrollen. R. vertelde me een tijdje terug dat hij hen 'Niks en Nada' heeft gedoopt.

Vandaag bespraken R. en ik een feestje. 'Waren Niks en Nada er nog?' vroeg ik.
'Wie zijn Niks en Nada? Zijn dat de pappa en mamma van Bibi en Lars?' vroeg Lena toen.

Een beetje oppassen met die bijnamen.

2006-09-25T13:43:00.000+02:00

Reclame

"We liegen alleen, omdat we het belangrijk vinden wat u denkt", zo begon ons weekend met toneel en dans van Bare Back Lying. Een Nrc recensie, volgens de bare back lying folder, beschreef dit als de beste voorstelling die de recensent in de laatste jaren zag.

Bare back lying lijkt nergens op. Het is Grappig. Snel. Intiem. Mooi. Ontroerend. Knap. Witty. Vooral ontregelend.
Moderne dans. Toneel. Film. Muziek. Pastiche.
Nieuw Zeelands, Duits, Engels.

In de voorstelling zit een scene met een parodie van een nagesprek. 'Wie is je inspiratiebron' is zo'n clichevraag van domme interviewers aan kunstenaars.
Na afloop van de voorstelling was er een nabespreking in de schouwburg. De gespreksleider slaagde erin om alle vragen uit die parodie te herhalen, zonder dat er opzet in het spel was. Simone Aughterlony bleef authentiek en haar best doen, maar bij al te domme vragen kroop ze toch ook heel even onder tafel. Ik ook.

Hoezeer ook geprobeerd, de nabespreking kon ons plezier over de voorstelling toch niet wegnemen. Dit is echt knap. Een voorstelling zonder conventies. Zo is het bijvoorbeeld niet duidelijk wanneer de voorstelling voorbij is. Of die eigenlijk al voorbij is.

En dit was nog maar het begin van ons weekend.

2006-09-22T15:46:00.000+02:00

18

Eindelijk verwassen. R. en ik zijn dit weekend 18 jaar bijelkaar. We mogen stemmen en ons rijbewijs halen.
Voor het eerst in 18 jaar vieren we het. Vanavond gaan we naar de schouwburg, morgen hebben we de kindjes ondergebracht (voor de tweede keer in drie-en-een half jaar) en dan gaan we een weekendje weg, samen.
Een ongelooflijk vooruitzicht. Hotel. Wandelen. Mooi maken. Drinken. Dineren. Film? Doorslapen. Uitslapen. Krantlezen bij ontbijt. Koffie. Museum?
Ooit was dit onze gewone weekendroutine, minus hotel dan. Nu is het het summum van genieten, vermoed ik.
Maar nu eerst nog even mijn rondje hardlopen want dat komt er niet van dit weekend. Net zo min als een blogje, vermoed ik.

2006-09-21T14:30:00.000+02:00

Ambenarenbashing- part II.

Ik belde de ambtelijke mevrouw om een afspraak voor een interview te maken. Ze had haar eerste gaatje 27 oktober, van 10.00-11.00 uur.
Dat was toch wat laat, vond ik.
Ja, maar ze ging maandag a.s. met vakantie van een paar weken, vandaar. Dus.
En morgen? Was morgen misschien een mogelijkheid?
Nee, morgen had ze al drie afspraken staan. Tsja. Wat doen we eraan.
Was het dan een mogelijkheid dat ik het interview met een collega zou doen.
Nou, dat was eigenlijk best een goed idee. Die en die zou het wel kunnen overnemen.
Mocht ik die dan meteen even bellen?
Ja he, ze wist niet of die collega er vandaag was, want ze werkte met de deur van haar kantoor dicht om niet gestoord te worden. Het beste was dat ik zou wachten tot ik werd gebeld.

2006-09-20T22:54:00.000+02:00

Paarlen

Vandaag zag ik er fantastisch uit. Niet een beetje, maar gewoon totally over the top want ik kon wel even wat impression management gebruiken voor doeleinden die later wellicht bekend zullen worden gemaakt alhier. (Voor de liefhebbers: Klik hier, dan Archives, 2001, plaatje 8.)
En niemand. Helemaal niemand, de hele dag lang, die er ook maar iets van zei.
Allemaal zwijnen jullie.

2006-09-19T13:42:00.000+02:00

Ontluikende Email flirt (2)
(zie eerder 1)

- Jouw ministerie financiert ons onderzoek en ik wil je even bijpraten. De stand van zaken van ons onderzoek is nu zus en zo.
- Wat goed om van je te horen. Interessant. Maar ik ben van baan veranderd -ik krijg nu een Belangrijke Baan- en mijn opvolger zal dit onderzoek verder begeleiden.
- Gefeliciteerd met je nieuwe baan. Klinkt Belangrijk.
- Ja, dat is het ook :-) Misschien kan ik nog wel met perspectief van mijn nieuwe baan bij jouw onderzoek betrokken blijven?
- Je bedoelt dat perspectief wat niets maar dan ook niets met ons onderzoek te maken heeft?
- Inderdaad
- Nou, het is misschien eigenlijk wel minder gek dan jij denkt, want met name dit en dat aspect was nu onderbelicht en dat dek jij wel in je nieuwe baan.
- Laat maar weten wanneer je een volgende bijeenkomst plant met de opdrachtgevers.

2006-09-18T14:25:00.000+02:00

Kantoorhumor

Ik had een afspraak elders in het gebouw. Ik pakte mijn sleutels, liep mijn kamer uit en sloot de deur af, als altijd.

Mijn kamergenoot -op het werk dus- was drie weken met vakantie geweest en was vandaag weer terug. We hadden uitgebreid zijn vakantie besproken. Het eten was flut, zoals voorspeld door mij. En de wijn trouwens ook.

De vergadering was nog niet begonnen of ik werd door de secretaresse gebeld of ik terug wilde komen. Ik had mijn kamergenoot ingesloten.
Hij zat nog niet in mijn systeem.
Hij had gewoon achter zijn bureau gezeten, toen ik de kamer uitliep en de sleutel twee maal draaide in het slot. Hij had nog geroepen van he he ik zit hier gewoon, maar ik had niets gehoord want hij was er niet.
Hij kon de deur niet van binnenuit openen.

Ik kwam terug en zag hem door het raampje naast de deur hulpeloos en angstig kijken, alsof hij nodig naar de wc moest.

Nouja, dat was dus heel grappig. Je had er bij moeten zijn.
En er zakte ook nog een collega door de stoel.

2006-09-15T23:52:00.000+02:00

980.000

Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was dat R. en ik op een doordeweekse dag in de kroeg samen konden zitten, bestelde ik twee bier bij de schriele barman wiens haren alle kanten uitstaken. R. en ik hadden zojuist het vlees afgezworen, in theorie, maar bespraken nu de gelegitimeerde afwijkingen van ons voorgenomen toekomstig vegetarisch bestaan.

Net toen we in de fase waren gekomen dat we eigenlijk best vlees konden blijven eten, als het maar biologisch was, werden we afgeleid door de piepstem van de barman.
'Weet je hoeveel?'
'Nee, geen idee ' zei de jonge kunstenaar met kunstenaars brillenmontuur, geschoren hoofd en broek met verfspatten.
'Nou, raad eens dan. Hoeveel denk je?' Hield de barman vol.
'Nou ehm...100.000?' probeerde de jonge kunstenaar. Zijn maatje die een borrel naast het bierglas had staan, knikte goedkeurend.
'Nee hoor, veel veel veel meer' zei de barman met onverholen triomf in zijn stem.

De vaste klanten hadden tot nu toe geduld getoond, maar wilden nu iets drinken. De barman strekte zijn beide handen en wapperde licht met zijn handen, kennelijk het teken dat hij wel iets beters te doen had dan zijn clientele bedienen. Die draaide zich dan ook maar weer om naar het tv scherm waar Feijnoord te zien was.
Henk, de man aan het einde van de bar woelde langdurig met twee handen tegelijk door zijn haren wat hem tot een reddeloze verschijning maakte.
'Waarom staat er niemand bij die paal?' vroeg Henk.
'Omdat er een keeper staat' zei de dikke man op de kruk naast hem.

'980.000.' De barman kruiste zijn armen voor zijn borst en trok zijn armen hoog op.
'Dat geloof ik niet' zei de kunstenaar en nipte aan zijn borrelglaasje.
'Ik ook niet' viel zijn broerder in kunst solidair bij.
'Toch is het zo. Zullen we wedden?' vroeg de schriele barman, terwijl hij dreigend zijn hand ophief om een wetje te leggen.
'Neuh. Maar 980.000...man, dat is bijna een miljoen.'

'Waarom staat er niemand bij die paahaal?' zei Henk op de hoek. Niemand reageerde.

'Dus dat betekent dat 1 op de 7 werkenden een ambtenaar is.' wist de barman.
'Jeezus. Nog erger dan ik dacht.' zei de dikke man naast Henk.
'Maar daar zitten dan wel ook de politie en de brandweer bij hoor' nuanceerde de barman het nieuws.
'Dan nog' zei een blonde mevrouw.
'Hoeveel ambtenaren zei je?' vroeg een klant die zich tot nu toe afzijdig had gehouden.
'Ne-gen-hon-derd-tach-tig-dui-zend' zei de barman, zijn mantra afsluitend met een triomfantelijk knikje alsof hij ze zojuist persoonlijk allemaal in Abugraib had weten vast te zetten.

'Die moeten ze afschieten' wist Henk. Mij was niet duidelijk of het om een Feijnoordspeler of om ambtenaren ging.
'En wij maar werken' zei een man zonder billen met een wrangler spijkerbroek.

Toen ik weer bier ging halen, zag ik aan de stand in de rechterbovenhoek dat Feijnoord tijdens de ambtenaren-bashing gescoord moest hebben. Niemand had gejuicht.

2006-09-14T09:32:00.000+02:00

Sollicitatie

Vandaag vonden de sollicitatiegesprekken plaats en ik zat in de sollicitatiecommissie.

Ik koos voor de JR opstelling -mijn rug naar het licht.

De kandidaat, een zenuwachtig friemelend meisje, kwam schuin tegenover de commissie zitten.
'Wil je koffie of thee?'
'Nee, laat ik dat maar niet doen, dan moet ik binnen een kwartier naar de wc en dan schiet dit sollicitatiegesprek niet op he'

Ze is het niet geworden.

2006-09-12T13:02:00.000+02:00

Als ik later...

Lena was om me heen aan het drentelen toen ik me aan het aankleden was. Voor de spiegel probeerde ik de oorbellen in te doen.
'Mamma...'
'Ja?'
'Mag ik later ook oorbellen, als ik later groot ben?'
'Als jij later heel groot bent, mag jij zelf kiezen of je gaatjes wilt.'
'Ik wil geen gaatjes, ik wil oorbellen.'
'Maar je moet gaatjes prikken in je oren, kijk maar, en daar gaat de oorbel dan doorheen, zie je?'
Ze keek alsof ik haar zojuist broccoli had voorgezet.
'Ik wil alleen oorbellen en geen gaatjes.'

Ik kleedde me aan en maakte als laatste de riempjes van mijn schoenen vast.
'Mamma..'
'Ja?'
'Wat zijn dit?' ze wees met haar wijsvingertje mijn hak aan.
'Dat zijn hakken.'
'Waarom heb jij hakken?'
'Dan lijk je groter.'
'Mag ik later ook hakken?'
'Als jij heel groot bent, mag jij ook schoenen met hakjes.'
'Maar als ik heel groot ben, dan hoef ik toch geen hakken, want dan ben ik toch al groot.'

2006-09-11T16:45:00.000+02:00

Bush

Op de laatste dag van de conferentie zat ik tijdens de lunch naast een bejaarde Deense professor. Een even vriendelijke als breekbare verschijning. Alles was klein en verfijnd aan hem. Een magere kabouter, daar deed hij me nog het meest aan denken.

Ik vroeg hoe hij zich voelde, na drie dagen confereren. Hij was moe. De hele dag mensen die almaar wilden praten. Hij was een beetje doof en dat maakte het allemaal extra vermoeiend. Maar het was toch wel 'rewarding' geweest, al die frisse jonge mensen die er nog zin in hadden. Hij vroeg of ik ook moe was.

'Nee, ik ben de afgelopen vijf maanden niet zo uitgerust geweest als nu. Vier nachten achter elkaar ongestoord slapen, zo lang als ik wilde, en 's middags ook nog een dutje als ik wilde. Met twee jonge kindjes heb ik dat al heel lang niet meer meegemaakt.'

Hij glimlachte alsof hem dit geluk ten deel was gevallen en was echt blij voor me. We spraken verder over het onderwerp van de conferentie en ook nog wat verschillen tussen Denemarken en Nederland, met name de economische zelfstandigheid van vrouwen die in Nederland rond de 40% schommelt, en in Denemarken rond de 80% ligt.

Na de lunch gaven we elkaar een hand ten afscheid en beloofden in contact te blijven en nog iets uit te zoeken voor elkaar.
Heel even legde de oude professor twee handen om mijn hand:
'Je weet wat Bush altijd zegt als hij Afghanistan en Irak binnenvalt. ENJOY YOUR FREEDOM. Ik wens jou nog even veel vrijheid hier toe. Thuis is weer alles anders.'

2006-09-04T21:08:00.000+02:00

Weg

11 september weer terug.

2006-09-04T08:56:00.000+02:00

Crash

Twee Antilliaanse jongetjes van een jaar twaalf belden aan. Of ik wat kon missen voor de sponsorloop van hun school voor kanker. Ze hadden een gekreukeld velletje in hun hand met daarop met potlood enkele namen en bedragen ingevuld.
'Hebben jullie ook een officiele brief van jullie school of van het goede doel?' vroeg ik. Te vaak heb ik kinderen aan de deur die met vage acties geld komen ophalen.

Ze draaiden het papiertje om en op de achterzijde was, weer met potlood, een officiele brief geschreven, namens het hoofd van de school. Ze zamelden geld in voor longkanker. Dat vond ik raar. Je zamelt geld in voor de kankerstichting. Niet voor longkanker, dacht ik.

'Hmmm. Hebben jullie geen print of poster van de stichting?'
'Die ben ik kwijt mevrouw' zei de jongste van de twee.

Ik dacht te weten dat ik werd bedonderd, maar stel nu dat hij die brief echt kwijt was en dat niemand iets gaf omdat het Antillianen waren, of dat zij dachten dat niemand wat gaf omdat het Antillianen waren. Dat risico wilde ik niet lopen, dat zij dachten dat ik niets gaf niet vanwege het vodje met potlood, maar omdat tiener Antillianen niet zo goed in de sponsorloopmarkt liggen.

Ik pakte toen mijn portemonnee en gaf een bedragje.
'De volgende keer moeten jullie de officiele papieren meenemen jongens, dan geven mensen gemakkelijker geld.'
'Ja mevrouw. Dag mevrouw' ze proestten toen ze wegliepen en ik voelde me een hoofdpersonage uit de film Crash.

2006-09-01T11:06:00.000+02:00

Blessuretijd

We stonden aan het aanrecht in de keuken van mijn jeugd. Groene tegels aan de wand, gele tegeltjes op de vloer en een plafond met schrootjes.

'En wat zei die dokter dan?' wilde ik weten van mijn vader.
'Hij zei niet zoveel. Zo. En dan gaan we nu even de kopjes pakken...' Mijn vader rommelde in een kastje om een kopje met bijpassend schoteltje te vinden.
'Maar wisten ze wat het was? Kunnen je klachten verholpen worden? vroeg ik.
'Ik hoor van iedereen dat als je dit een keer hebt, het niet meer overgaat. Gekookte melk erbij?'

Mijn vader hoestte. Zijn adem volstaat niet langer om twee zinnen achter elkaar te zeggen.
'Maar zijn er geen medicijnen voor? Kan hij iets doen aan je benauwdheid?'
'Ik ben nu benauwd omdat ik verkouden ben.'
'Dit is geen normale benauwdheid pap. Je kunt niet eens...'
Mijn vader onderbrak me: 'Ik moet ermee leren leven.' Hij zette de koffiepot terug en laste een stilte in. Daarna zei hij: 'Het is blessuretijd.'

'Reken dan maar op een blessuretijd van 20 jaar pap. Jij wordt zo 90. Het loont echt om te proberen om er wat van te maken en je niet te laten afschepen door die specialisten. Jij denkt dat er een sudden death komt na de blessuretijd, maar dat weet je niet. Je kunt echt nog heel oud worden.'
'Nee hoor. Je vadertje wordt niet oud.'

Later op de avond vertelde ik over een vriendin van mij die een bejaarde meneer had aangereden. Hij leefde nog na de aanrijding, maar twee dagen later was hij overleden in het ziekenhuis. Ze was er kapot van.
'Waarschijnlijk heeft ze hem alleen maar een plezier gedaan', zei mijn vader.

2006-08-31T09:28:00.000+02:00

Afgeleid

Ik rende mijn vaste rondje. Op de klok die op het kleine plein staat, zag ik dat ik een ongelooflijke tijd had neergezet. Een kwartier sneller dan gebruikelijk. Ik dacht al dat ik harder ging. Zie, dat trainen werpt toch zijn vruchten af. En ik voelde me eigenlijk ook best fit.

Ho ho.

Ik was vergeten een lus te maken, de lus die ik altijd loop, langs de coffeeshop, langs de bejaarde mevrouw die aan het patiencen is, en langs het huis met de blaffende hond. Ik improviseerde toen maar een andere lus van ongeveer gelijke lengte.

'Hoe kwam het dat je die lus vergat? Zat je in een hardlooptrance?' vroeg R. bij thuiskomst.
'Nee, ik dacht aan gefrituurde inktvisringetjes.'

2006-08-30T18:30:00.000+02:00

Lekker

De meisjes, die altijd jonger blijken dan ik denk, stonden gedrieen op de hoek van de straat. Ze kletsten en giechelden maar hun onbenulligheid gleed van hen af als ze geconcentreerd een hijs van hun sigaret namen. Een intense handeling die hun volledige aandacht opeiste. Ze staarden in een verte die ik niet zag, alsof ze acteerden in een film noir. Wijlen Adriana kon dat ook zo goed, een sigaret op zo'n manier roken dat het een daad van schoonheid en sensualiteit werd, die tegelijk haar diepe gedachten verried.

De drie meisjes droegen alledrie een strakke spijkerbroek die laag op hun heupen hing. De een droeg een witte riem, de ander een gouden en het derde meisje had een gevlochten riem. Bij het meisje met de lange bruine haren zat de riem zo laag, dat ik onwillekeurig vaststelde dat ze haar schaamhaar geepileerd moest hebben.

Op hun strakke, lage spijkerbroek droegen ze een kort jekkie (meisje 1) of een kort t-shirt (meisje 2 en 3). De thsirtjes zaten strak gespannen om de redelijk volle borsten. Een meisje had een diepe Vhals. Haar decollete was van chololade zo glad.

Een kort shirt en een lage broek maakte dat zo'n 5 tot 10 centimer huid tussen hun heupen en hun taille onbedekt was. Het ene meisje kan dat beter hebben dan het andere, maar deze meiden waren alledrie gespierd en gebruind en ze konden het hebben, op zijn minst.

Het waren meisjes van veertien, vijftien misschien. Maar het waren geen meisjes. Het waren meiden die er lekker uitzagen, naar wie volwassen mannen om zouden kijken, die begeerd zouden worden door hun docenten en benijd door hun juffen.

Toen ik op school zat, deden we ook ons best om er aantrekkelijk uit te zien. Op mijn middelbare school domineerde de twist tussen kakkers en alto's. Onder kakkers was het sexy om 2 of 3 of zelfs 4 lacoste polo's over elkaar aan te trekken. Bij de alto's werd het als aantrekkelijk gezien om je nagels zwart te lakken, je haar te touperen en om in hobbezakken met bandebom buttons te lopen (quizvraag: schat u mij in als voormalig kakker of als alto?).

We deden de lelijkste dingen met onszelf om er mooi uit te zien, maar we hadden geen blote buiken, geen minirokken, geen strakke spijkerbroeken, geen strakke shirts met inkijken.

Wij zijn in onze tienerjaren nooit zo verleidelijk zijn geweest als deze meiden.
Evolutie?

2006-08-29T09:44:00.000+02:00

Reclame

Ad van Iterson heeft 'De Citoyenne' geschreven, een 'historische roman over liefde en onmacht in het Maastricht van de industrialisatie.' Een mooi boek. Ik viel meteen voor de oerkroegbaas Louis.
Ga het lezen, ook al die jeugdige webloggende randstedelingen: een liefdesgeschiedenis, botsing van Romantiek en Verlichting, en tussendoor pikt u kennis mee van de voor-vorige eeuw en van een stad die nu eens niet Amsterdam of Rotterdam is.

Zojuist ben ik begonnen in Fantastica van Merel Roze. Ik zou vergaderstukken moeten lezen, maar stal nog een paar momenten met om met Roos haar witte string uit te wassen.

2006-08-28T09:25:00.000+02:00

Telefoongesprek met oom Otto

- Zo. Daar ben je dan.
- Dag oom Otto.
- Bereikbaarheid staat bij jou niet hoog in het vaandel he.
- Hoe is het met u oom Otto.
- Dat had je kunnen weten als je mijn brieven grondig had gelezen.
- Ja, ik las dat u een uitstapje had gemaakt.
- Als je de brieven met aandacht had gelezen, wist je dat er veel belangrijker zaken speelden.
- Wat wilt u vertellen, oom Otto?
- Bijvoorbeeld punt drie uit de brief.
- Die brief heb ik nu niet bij de hand oom Otto.
- Tsja. Dat is moeilijk praten dan. Weet je nog uit je hoofd wat mijn punten waren?
- U schreef dat u een nieuwe radio wilde aanschaffen.
- Juist. En verder?
- Dat u een brief uit Polen had ontvangen.
- Ja, dat gaat over die erfenis. Heeft jouw ouwe daar nu al wat aan gedaan?
- Ik weet niet oom Otto, of mijn vader daar al achteraan is geweest.
- Zal wel niet. Die vader van jou is een big spender. Altijd al geweest.
- Dat valt toch wel mee? Mijn vader is best wel zuinig.
- Huh! Wat je zuinig noemt. Vind jij het zuinig dat hij een auto heeft? Alsof dat niets kost!
- Ik vind er niets van dat hij auto rijdt. Dat moet hij toch zelf weten.

Het kwam niet meer goed die avond tussen oom Otto en mij.

2006-08-27T10:47:00.000+02:00

Muurbloem

Zo'n feest waar je de gastheer heel goed kent, veel te goed om weg te willen blijven van zijn feestje, maar waar je verder helemaal helemaal niemand ook maar remotely kent. Geen aanknopingspunt om met wie dan ook maar een praatje te beginnen, of je zou je toevlucht moeten kunnen nemen tot een praatje over het weer. Maar dat is een van die dingen die ik niet kan, small talk. Het enige wat er in zo'n situatie opzit, natuurlijk, is slempen. Resultaatdrinken. Doorzuipen.

Ik stond dus in een hoekje te nippen. Alcoholistische muurbloemen zijn kennelijk geen aanlokkelijk perspectief want niemand sprak me aan. Zo stond ik daar 3 of 4 witte wijn lang.

Daarna begon ik toch over het weer, of zoiets.

Men was goedlachs, adrem en grappig en flirterig en gezellig en slim. Men had zich opgedoft voor het feest, ook al iets wat ik niet meer zo vaak zie. Ik zag mannen in lichte pakken met matching strohoed. Ik zag vrouwen met getoupeerde haren en heel veel lippenstift -soms zat er meer lippenstift op een voortand of in een diepe groef om de mond dan op de dunne lippen. Ik zag tweede of derdejaars studenten die net iets te pafferig waren om nog de jongeling te zijn die ze ze speelden. Ik sprak mannen-die-iedereen-kenden-die-ertoe-deed en dus alleen maar in voornamen grossierden. Ik knikte bij elke Jan, Thomas of Hella alsof ik ze wekelijks in de kroeg sprak. En vrijwel iedereen hield het tempo aan van een alocholistische muurbloem.

Het was mijn beste feest van de afgelopen vijf jaar.

2006-08-24T10:47:00.000+02:00

Betrapt

Ik meldde me bij de receptie van het hippe adviesbureau met lounge-banken en stiltekamers en creativiteitsbevorderende eivormige ruimtes. Toen ik mijn badge opspelde, zag ik mijn naaste collega uit de lift stappen.

'He, wat doe jij hier' vroeg ik.
Hij bloosde. Te overdonderd om een smoes te kunnen ophangen zei hij dat hij net zijn arbeidsvoorwaardengesprek had gevoerd.
'Ga je weg bij ons?'
'Misschien.'

Ik zei dat hij de Kuijt van onze vakgroep was en dat we hem met pijn in het hart moesten laten uitvliegen naar Manchester of Liverpool of wat was het. Hij keek me aan of ik gek was.
'Manchester? Ik ga gewoon hier werken hoor, in Deventer.'

2006-08-23T12:30:00.000+02:00

Lena's woordenboek

'Mamma, mag ik een verderkijker voor Sinterklaas?'
Te mooi om te verbeteren.